شدهء ما به توست ، از بين مىبريم و آنگاه ديگر هيچكس را نخواهى يافت كه به نفع تو و عليه ما وكيل به آن باشد ، يعنى كسى نخواهد بود كه از تو دفاع نموده و ما را مجبور به بازگرداندن آن نمايد .
( 87 )
( إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ إِنَّ فَضْلَهُ كانَ عَلَيْكَ كَبِيراً )
: ( مگر رحمتى از جانب پروردگارت ، همانا فضل و عنايت او بر تو بسيار است ) ، يعنى اين خصوصيّتى كه خداوند تو را به آن اختصاص داد و روح بر تو نازل گشت و ملازم تو شد ، فقط به جهت رحمتى از ناحيهء پروردگارت بود و آنگاه در مقام تعليل و نيز منّت گذارى بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم مىفرمايد : همانا فضل خدا بر تو بسيار بزرگ است .
( 88 )
( قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً )
: ( اى پيامبر ، بگو : اگر همه جنّ و انس متّحد شوند كه كتابى مانند اين قرآن بياورند ، هرگز نمىتوانند هر چند كه بعضى پشتيبان بعض ديگر باشند ) در اين آيه به صراحت در تمام خصوصيّات قرآن و صفات كماليّهاى كه از نظر لفظ و معنا دارد ، تحدّى شده است ، يعنى غير از فصاحت و بلاغت ساير جنبههاى قرآن نيز مورد تحدّى قرار گرفته و در ضمن اين تحدّى محدود به مدّت معيّن نيست ، بلكه تا امروز نيز اين نداى مبارزه طلبى قرآن در گوش تاريخ پيچيده است و همهء فصحاء و بلغاء و دانشمندان را به مبارزه مىطلبد ، تا اگر مىتوانند كتابى مانند آن بياورند ، امّا قرآن خود به صراحت اعلام مىكند كه اگر همهء جن و انس هم جمع شوند و يكديگر را معاضدت و يارى كنند باز هم قادر نخواهند بود .
( 89 )
( وَ لَقَدْ صَرَّفْنا لِلنَّاسِ فِي هذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ فَأَبى أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُوراً )
:
( و به تحقيق براى مردم در اين قرآن هر گونه مثالى را به صورتهاى گوناگون آورديم ، امّا بيشتر مردم ، جز با حالت كفران نمىگذرند ) ، ( مثل ) يعنى توصيف مقصود به چيزى كه آن را مجسّم و ممثّل نمايد و ( تصريف امثال ) يعنى آوردن مثلها به بيانهاى مختلف و روشهاى گوناگون در اين آيه در مقام توبيخ و ملامت مىفرمايد : سوگند مىخوريم كه ما