ممكن است خلقتشان از ناحيهء خدا آغاز شود امّا سرانجامشان به سوى او منتهى نگردد ؟ !
( 9 )
( أَ وَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ أَثارُوا الْأَرْضَ وَ عَمَرُوها أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوها وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ )
: ( آيا در زمين سير نمىكنند كه ببيند عاقبت كفّارى كه قبل از اينها بودند چه شد ؟ با اينكه از نظر قدرت از ايشان نيرومندتر بودند و زمين را زير و رو كرده و آباد نمودند ، بيشتر از آنچه اينها آباد كردند ، امّا زمانيكه رسولان آنها با معجزات آشكار بسويشان آمدند ، كفر ورزيدند و خدا نابودشان كرد و اينچنين نبود كه خداوند به ايشان ظلم كرده باشد ، بلكه آنها خودشان به خود ستم كردند )
چون كفر به معاد مستلزم كفر به دين حق و لغو آن است ، لذا بدنبال آيهء قبلى در اين آيه به ذكر ماجراى اقوام كافر گذشته مىپردازد تا شايد مردم از شنيدن آن عبرت گرفته و دست از كفر بردارند ، بنابراين مىفرمايد آيا در زمين سفر نمىكنند تا ببينند كه اقوامى كه بسيار از اينها نيرومندتر بودند و از خود عمارت و آبادانى بيشترى به جاى گذاشتند ، چگونه در اثر كفر به پيامبران الهى ، دچار هلاكت شدند ؟ و به اين ترتيب عبرت بگيرند و دست از كفر بردارند ؟ و سنّت الهى همواره چنين بوده و اين امر ، ظلمى از ناحيهء خدا نسبت به آن اقوام نبوده بلكه آنها خود با كفر و عصيان به نفس خود ستم كردند و خود را مستحقّ هلاكت نمودند .
( 10 )
( ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ )
: ( آنگاه سرانجام كسانى كه بديها را به بدترين وجه مرتكب مىشدند ، اين شد كه آيات خدا را تكذيب كرده و به آن استهزاء نمودند ) يعنى سرانجام ، بدى عذاب ، عاقبت كار كسانى شد كه اعمال بد مىكردند و غير اين سرانجامى در انتظارشان نبود ، چون آيات خدا را تكذيب و استهزاء مىنمودند و عاقبت آنان عين همان عمل ايشان بود .