نايل نمىگردند .
( 44 )
( خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ )
: ( خداوند آسمانها و زمين را به حق آفريده همانا در اين امر نشانهاى براى اهل ايمان وجود دارد )
يعنى خلقت آسمانها و زمين بيهوده و بىهدف و بازيچه نيست ، بلكه براساس نظامى ثابت و تغيير ناپذير است و تدبير و خلقت هر دو براساس حق هستند . و در نهايت به خداى متعال منتهى مىشوند ، پس ولايت هر معبودى به غير خدا جز نامى بدون مسمّى از ولايت نخواهد داشت زيرا تنها ولىّ و سرپرست عالم همان خداوند موجد و مدّبر است و در اين امر براى اهل ايمان آيت و نشانهاى وجود دارد ، چون تنها مؤمنان از اين آيت سود مىبردند و از آن ، به صاحب آيت راه مىيابند .
( 45 )
( اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ وَ أَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُونَ )
: ( آنچه از كتاب كه به تو وحى شده ، بخوان و نماز را بپادار ، همانا نماز از فحشاء و منكرات جلوگيرى مىكند و ذكر خدا بزرگتر است و خدا مىداند كه چه مىكنيد )
در اين آيه رسول گرامى خود را دستور مىدهد تا آنچه را به او وحى شده بر مردم تلاوت كند چون خواندن قرآن بهترين مانع از شرك و ارتكاب فحشاء و منكرات است زيرا در آن آيات روشنى وجود دارد كه متضّمن حجّتهاى روشنگر حق و نيز داستانهاى عبرتآموز و موعظهها و بشارات و انذار است .
آنگاه امر به بهترين اعمال يعنى نماز مىنمايد ، چون نماز انسان را از ارتكاب هر گناه كبيره مانع مىشود و او را از انجام هر عمل زشت و ناپسندى منع مىكند البته اين منع به نحو اقتضاء است نه عليّت تامّه ، يعنى چنين نيست كه هر كس نماز بخواند نتواند گناه كند ، بلكه نماز نوعى توجّه عبادى است كه در آن ، اگر بنده نهايت توجّه را مبذول دارد و متذكّر به ذكر وحدانيّت خدا و رسالت پيامبر و مسأله معاد باشد و در برابر پروردگارش با اخلاص بايستد و تنها او را بخواند و از او كمك بخواهد و از خداوند درخواست كند كه او را به راه مستقيم خود هدايت كند و با تمام روح و بدنش متوجّه ساحت كبريايى و