( 37 )
( فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دارِهِمْ جاثِمِينَ )
: ( پس او را تكذيب كردند و زلزله ايشان را فرا گرفت و صبح همه در خانههايشان مرده و بىحركت افتادند )
پس قوم آن حضرت به جاى اينكه دعوت او را بپذيرند ، وى را تكذيب كردند و خداوند هم به جهت مجازات زلزلهاى را در ديار آنان ايجاد كرد كه در اثر آنها همگى بىحركت و بىجان در خانههايشان به زانو در افتادند .
( 38 )
( وَ عاداً وَ ثَمُودَ وَ قَدْ تَبَيَّنَ لَكُمْ مِنْ مَساكِنِهِمْ وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ وَ كانُوا مُسْتَبْصِرِينَ )
: ( و عاد و ثمود را به ياد آور كه مساكن آنها بر شما آشكار شد و شيطان اعمال زشت آنها را برايشان جلوه داد و اين امر آنها را از راه خدا بازداشت ، با آنكه مردمى بينا بودند )
مىفرمايد : به يادآر عاد و ثمود را كه قوم هود عليه السّلام و صالح عليه السّلام بودند و در اثر گناهانشان هلاك شدند ، و مساكن آنها براى مردم اهل مكّه نمودار بود ، اينان با اينكه قبل از فريب شيطان بر فطرت سليم و توحيدى بودند لكن شيطان اعمال شركآميز را برايشان زينت داد و اين امر موجب شد كه آنها از راه فطرت و راه خدا باز بمانند .
همچنانكه فرمود
( كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ
، مردم همه به صورت امّت واحدهاى بودند . سپس خداوند پيامبران را براى بشارت و انذار فرستاد )
( 39 )
( وَ قارُونَ وَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مُوسى بِالْبَيِّناتِ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ما كانُوا سابِقِينَ )
: ( و قارون و فرعون و هامان را به يادآر كه موسى با آيات آشكار نزدشان آمد ، پس در زمين استكبار نمودند و نتوانستند بر ما سبقت بگيرند )
يعنى قارون با ستم و تجاوزش و با مال و ثروتش و فرعون با طغيان و ستمش و هامان كه وزير مدّبر او بود و تمايلات نفسانى فرعون و ظلم و طغيان او را به مرحله عمل درمىآورد ، همه مىخواستند مانع از راه خدا و باعث انحراف آن شوند و به همين دليل وقتى موسى با معجزات آشكار و واضح الدلالة بنزدشان آمدند تكبّر ورزيدند و حق را انكار كردند ، امّا اين عكس العمل آنها باعث نشد كه آنها بتوانند بر عذاب خدا غالب شوند ، لذا ثروت و قدرت و زيركى نتوانست آنها را از عذاب خدا حفظ كند .