مؤمنان را نيز بر مشركان فاتح و غالب گرداند .
و در ادامه خطاب به رسولخدا مىفرمايد : اى محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلم به مشركان و سردمداران كفر و شرك از قوم خودت كه تو را تكذيب كردند و نسبت سحر دادند ، همان سخنى را بگو كه موسى عليه السّلام خطاب به فرعون گفت كه ، همانا پروردگار من بهتر مىداند كه چه كسى هدايت آورده و چه كسى در گمراهى آشكار است . يعنى من كه فرستادهء خدا هستم از جانب او هدايت و سعادت آوردهام و شما مشركان در گمراهى آشكار هستيد كه اين هدايت را نمىپذيريد و انكار مىكنيد .
( 86 )
( وَ ما كُنْتَ تَرْجُوا أَنْ يُلْقى إِلَيْكَ الْكِتابُ إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُونَنَّ ظَهِيراً لِلْكافِرِينَ )
: ( و تو هيچ اميدى نداشتى كه اين كتاب بسويت نازل شود ، مگر مرحمتى از جانب پروردگارت ، پس اكنون هرگز پشتيبان كافران مباش )
مىفرمايد نزول كتاب قرآن بر تو ، يك امر عادّى مانند ساير حوادث عادى نيست ، كه كسى قبلا انتظار آن را داشته باشد ، بلكه مرحمتى خاصّه از ناحيه خداى تعالى است كه ما فوق انتظارت بود پس بر تو واجب است در برابر اين نعمت و گسترش اين دين حق و رسيدن آن به نهايت مطلوبش هرگز كفار را يارى و اطاعت نكنى و از آنها بيزارى بجوئى همچنانكه موسى عليه السّلام نيز فرمود :
( رَبِّ بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ )
« 1 » پروردگارا به جهت اين نعمتى كه به من ارزانى داشتى ، هرگز پشتيبان مجرمان نمىشوم )
( 87 )
( وَ لا يَصُدُّنَّكَ عَنْ آياتِ اللَّهِ بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ إِلَيْكَ وَ ادْعُ إِلى رَبِّكَ وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ )
: ( و كفّار تو را از آيات خدا باز ندارند ، بعد از آنكه بسويت نازل شد و به سوى پروردگارت دعوت كن و هرگز از مشركين مباش )
در اين آيه رسولخدا را نهى مىكند از اينكه بواسطهء كفّار از آيات خدا كه به سويش نازل شده ، روى بگرداند و در واقع نهى متوجه مردم و كفّار است كه نبايد رسولخدا را از تبليغ آيات مانع شوند يا بخواهند او را از مأموريت خود منصرف كنند ، بلكه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم بايد بدون توجه به كار شكنى آنان رسالت خود را ابلاغ كند و مردم را بسوى
هامش
( 1 ) . سورهء قصص ، آيهء 17 .