و خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد به مردم بگويد : من فقط مأمور شدهام كه خداى اين شهر معظّم را عبادت كنم كه ملك او مطلق است و فقط محدود به اين شهر نيست و نيز مأمور شدهام از كسانى باشم كه تسليم ارادهء او باشم و خداوند اراده نمىكند جز آنچه خلقت بسوى آن هدايت مىكند و زبان فطرت به سوى آن مىخواند و آن دين حنيف فطريست كه همان دين ابراهيم حنيف عليه السّلام است « 1 » .
و مأمور شدهام كه قرآن را بر مردم بخوانم و رسالت خدا را ابلاغ كنم و هر كس بوسيله اين قرآن هدايت شد ، نفع آن عايد خودش مىشود و هر كس هدايت نشد و راه گمراهى را برگزيد ، ضرر گمراهيش به خودش عايد مىگردد ، نه به من ، چون من جز بيمرسانى نيستم و خداوند وكيل بر آنهاست .
و در آخرين آيه خطاب به رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : اى محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلم به مردم بگو كه ثنا و ستايش جميل در آنچه كه در ملك خود جارى مىسازد ، همه مخصوص خداى تعاليست . من جمله ، بشر را به سوى آنچه خير و سعادتش در آنست فرا مىخواند و مؤمنان را كه تسليم او شدهاند هدايت مىكند .
در ادامه مىفرمايد : خداوند به زودى آيات خود را به شما مىنماياند و شما آن را مىشناسيد و ناگزير از پذيرش و ايمان به آن مىشويد ، كه مراد از آيات همان مسأله اخراج دابّه از زمين است كه در آيه 82 به آن اشاره شد .
و در آخر خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد ، پروردگارت از اعمال بندگان غافل نيست پس هيچ چيز از آنچه حكمت در قبال اعمال شما اقتضاء مىكند ، از او فوت نمىشود يعنى اگر حكمت ، اقتضاء دعوت و هدايت داشته باشد مطابق آن عمل مىنمايد و اگر اقتضاى اضلال و نشان دادن آيات و آنگاه پاداش نيكوكاران و كيفر بدكاران را داشته باشد ، باز هم مطابق آن حكمت عمل خواهد نمود .
هامش
او مهاجرت نموده و حال هم مقدارى از احكام دين را زير و رو نموده دنباله ابو حنيفهها رفتهاند و به خيال خود به متن قرآن را عمل مىكنند ، در صورتى كه اعمالشان به كل با اساس دين مغايرت دارد ( مصحح )
( 1 ) . سورهء روم ، آيهء 30 .فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها