فقط بر يك سرزمين مىباريد و يا بر سرزمينى اصلا نمىباريد در هر صورت باعث هلاكت ايشان بود ، پس مردم بايد متذكّر اين نعمت باشند و شكر بجا آورند ، ولى بيشتر مردم در برابر نعمات الهى ناسپاس هستند .
آنگاه خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : ما اگر مىخواستيم در هر آباديى رسولى را مبعوث مىكرديم تا رسالات ما را ابلاغ كند اما به جهت مصلحت و نيز به دليل مقام ارجمند و منزلت عظيمى كه تو در نزد ما دارى ، تو را به سوى تمام قراء عالم ، مبعوث نمودهايم . پس تو بوسيلهء قرآن با دشمنان جهاد كن و مطيع كافران مباش ، چون اطاعت از ايشان اين سنّت عام هدايت را باطل مىسازد و تو بايد نهايت جدّ و جهد خود را در تبليغ رسالت خود به كار ببرى و به وسيله قرآن با آنها اتمام حجّت نمايى .
لذا مثل رسالت الهى در بر طرف نمودن حجاب جهل و عفلت از دلهاى مردم به وسيلهء اظهار حق و اتمام حجّت ، درست به مانند آفتاب است در دلالت بر سايهء گسترده شده و رفع آن سايه و نيز مانند مثل روز است نسبت به شب و يا باران نسبت به زمين باير و مخلوقات تشنه ، پس همه اين آيات در مقام توضيح و تبيين معناى رسالت و تشبيه آن بود .
( 53 )
( وَ هُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ وَ جَعَلَ بَيْنَهُما بَرْزَخاً وَ حِجْراً مَحْجُوراً )
: ( اوست كه دو دريا را بهم در آميخت ، اين يكى شيرين و گوارا و آن ديگرى شور و تلخ ، و ميانشان مانعى نفوذناپذير قرار داد تا مخلوط نشوند و منفصل باشند )
معناى ظاهرى آيه واضح است يعنى خداوند دو آب مختلف و متفاوت كه يكى شيرين و گوارا و ديگرى شور و تلخ است را به گونهاى ميانشان حائل و مانع قرار داده كه آميزش آنها با هم حرام شده و به هيچ وجه مخلوط نمىشوند .
اما باطن كلام متوجه مسأله رسالت است كه ميان مؤمن و كافر جدائى مىاندازد و با اينكه هر دو در يك زمين زندگى مىكنند . در عين حال با هم مخلوط و يكى نمىشوند و راه ايمان همواره از راه كفر جداست .