( 5 )
( وَ قالُوا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ اكْتَتَبَها فَهِيَ تُمْلى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا )
: ( و گفتند داستانهاى گذشتگان است كه آن را مىنويسند و بامداد و پسين به او القاء مىكنند )
در ادامهء نقل قول كفار مىفرمايد ، اينها گفتند كه قرآن اخبار خرافى و افسانههاى پيشينيان است و همان گروهى كه او را مدد مىكنند ، آن اخبار و افسانهها را برايش به استدّعاى خود او ، تدريجا مىنويسند و آنقدر املاء و القاء مىكنند تا حفظ شود و سپس او آنها را به عنوان كلام خدا براى مردم مىخواند . و عبارت ( بكرة و اصيلا ) كنايه از اوقات متوالى و پشت سر هم است .
( 6 )
( قُلْ أَنْزَلَهُ الَّذِي يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ كانَ غَفُوراً رَحِيماً )
:
( بگو آن را كسى نازل فرموده كه در آسمانها و زمين داناى اسرار است و همانا او آمرزنده و مهربان مىباشد )
در اين آيه خطاب به رسول گرامى خود مىفرمايد ، تا جواب طعنه و تكذيب كفّار را بدهد و ثابت كند كه قرآن افتراء به خدا و افسانه خرافى و حاصل املاء و القاء ديگران نيست ، بلكه قرآن حقيقتى است كه آن را خداوندى نازل فرموده كه امور خفيّه و بواطن امور آسمانها و زمين را مىداند و لذا كتاب قرآن هم مشتمل بر اسرارى است كه از عقول بشر پنهان است و چنين خدايى به اسرار همين كفّار هم آگاه بوده و مىداند كه باطن و فطرت آنها استدّعاى شمول مغفرت و رحمت الهى را دارد و سعادت و حسن عاقبت را مىطلبد و حقيقت سعادت هم رستگارى در دنيا و آخرت است و چون خداى سبحان غفور و رحيم است ، آنچه را كه آنها به زبان فطرت و سرّ خود مىطلبند اجابت نموده و وسيلهء هدايت و سعادت آنها را كه همين قرآن است نازل فرموده و اين كفّار اگر دعوت قرآن را اجابت كنند ، مغفرت و رحمت الهى شامل حالشان شده و به رستگارى مىرسند و اگر سرپيچى كنند ، از هدايت و سعادت محروم مىمانند .
لذا قرآن از جانب خدا نازل شده و اگر غير اين بود بايد بيانات آن مختلف بوده و گاهى مردم را به سوى خير و سعادت مغفرت و رحمت بخواند و زمانى هم بسوى شرّ و ضرر دعوت كند و آنها را مستوجب عقوبت سازد .