و خدا اين چنين احكام دينى را بيان مىكند تا شايد مردم به معالم دين خود آگاهى بيابند و به آن عمل كنند .
( 62 )
( إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِذا كانُوا مَعَهُ عَلى أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( مؤمنان فقط كسانى هستند كه به خدا و پيامبرش ايمان آوردهاند و زمانيكه با او در كارى عمومى باشند ، تا زمانيكه از وى اجازه نگيرند ، نمىروند ، همانا كسانى كه از تو اجازه مىگيرند ، همان كسانى هستند كه به خدا و پيامبرش ايمان يافتهاند . پس زمانيكه براى بعضى كارهايشان از تو اجازه خواستند به هر كدام كه خواستى اجازه بده و براى آنها آمرزش بخواه ، همانا خدا آمرزنده و مهربان است . )
مىفرمايد : مؤمنان حقيقى كسانى هستند كه به وحدانيّت خدا و رسالت پيامبر اعتقاد قلبى دارند و چون با او بر سر امرى از امور عمومى اجتماع و اتّفاق مىكنند - مانند امور جنگى و امثال آن - اقدامى نمىكنند ، تا زمانيكه از او اجازه بگيرند و اين امرى دو طرفه و ملازم است يعنى به عكس ، فقط كسانى از پيامبر كسب اجازه مىكنند كه به خدا و رسولش اعتقاد و ايمان حقيقى دارند ، و در ادامه خداوند به رسول گرامى خود اختيار مىدهد تا به هر كس كه خواست اجازهء رفتن بدهد و به هر كس خواست ندهد و در نهايت براى دلخوش ساختن مؤمنان و رحمتى براى آنان ، به پيامبر دستور مىدهد تا از خدا برايشان طلب مغفرت كند تا خدا نقائص آنها را پوشانده و از گناهان كوچك ايشان چشمپوشى نمايد .
( 63 )
( لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ )
: ( خطاب نمودن پيامبر را در ميان خودتان مانند خطاب كردن يكديگر ، قرار ندهيد ، خداوند كسانى از شما را كه پنهانى از زير بار تكليف شانه خالى مىكنند ، مىشناسد ، پس بايد كسانى كه با امر او مخالفت مىكنند بترسند از اينكه فتنه و بليّه و يا