و يا بجا آوردن اعمال صالح ، ياد مرگ و بازگشت حتمى به سوى پروردگارشان است .
لذا صفات مؤمنين خلاصه شد : در ايمان به خدا و رسولان او و ايمان به روز جزا و در نتيجه انجام اعمال شايسته .
در نهايت مىفرمايد اين مؤمنانى كه آنها را توصيف كرديم ، در خيرات و اعمال صالح سرعت نموده و به سوى آن از يكديگر سبقت مىگيرند ، يعنى مؤمنان در امر انجام اعمال صالح بر يكديگر پيشى گرفته و گويا با هم مسابقه دارند .
پس از نظر خدا خيرات ، يعنى اعمال صالحى كه از اعتقاد حق نشأت گرفتهاند ، نه آن مال و اولادى كه در نزد كفّار است و آنها آن را خيرات پنداشتهاند .
( 62 )
( وَ لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها وَ لَدَيْنا كِتابٌ يَنْطِقُ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ )
: ( و ما هيچ كس را بيش از توانايى او تكليف نمىكنيم و نزد ما كتابيست كه به حق سخن مىگويد و ايشان ستم نخواهند شد )
براى دفع توّهم كه مبادا مردم فكر كنند كه آراسته شدن به صفات مؤمنان امرى دشوار و بدون اجر است مىفرمايد : كه اين كار امرى آسان و ممكن است و خدا ايشان را به بهتر از آنچه عمل كردهاند جزا مىدهد .
لذا عبارت ( لا نكلّف . . . ) بيان مىدارد كه تكاليف ، حرجى و خارج از وسع نفوس از قبيل رهبانيّت يا امر به قربانى فرزند در اصل شريعت ، هرگز بر عهده بشر گذاشته نشده و همچنين عسر و حرج به نحو عارضى هم در احكام شرع وجود ندارد كما اينكه مثلا ايستادن هنگام نماز بر شخص مريض واجب نيست .
در ادامه بيان مىدارد كه كتابى كه اعمال بشر در آن ثبت شده جز به حق سخن نمىگويد چون از زياده و نقصان و تحريف محفوظ است ، به همين دليل هم مؤمنان دلخوش باشند و بدانند كه هرگز عملشان ضايع نمىشود و پاداش و اجر آن فراموش و يا كاسته نمىگردد .
( 63 )
( بَلْ قُلُوبُهُمْ فِي غَمْرَةٍ مِنْ هذا وَ لَهُمْ أَعْمالٌ مِنْ دُونِ ذلِكَ هُمْ لَها عامِلُونَ )
:
( بلكه دلهاى ايشان از اين امر در جهل و غفلت است و اعمالى كه آنها مرتكب مىشوند