و آن كفّار منكر قيامت ( و خدا و پيامبر ) حجابى معنوى قرار مىدهيم كه فهم آنها را مىپوشاند و فرا مىگيرد و آنها قادر نيستند ذكر خدا را درك نموده و تو را به رسالت بشناسند و به قيامت و معاد اعتقاد يابند ، چون از درك حقيقت عاجز هستند و لذا وقتى قرآن را مىشنوند يا نام خدا به گوششان مىرسد اعراض مىكنند « 1 » .
( 46 )
( وَ جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى أَدْبارِهِمْ نُفُوراً )
: ( و بر دلهايشان پردهاى افكنديم كه نتوانند قرآن را بفهمند و در گوشهايشان سنگينى است و زمانيكه پروردگارت را در قرآن به يگانگى ياد مىكنى پشت كرده و با حالت تنفّر و گريز مىروند ) ، در ادامهء آيهء قبلى مىفرمايد وقتى كه تو قرآن مىخوانى ما دلهاى آنها را با پردههايى مىپوشانيم تا قرآن را نفهمند و گوشهاى آنها را هم ناشنوا و سنگين مىكنيم تا قرآن را به گوش جان پذيرا نشوند و با فهم ايمان صدق آن را در نيابند ، البته همهء اين امور براى كيفر دادن ايشان به جهت كفر و فسق آنهاست و نيز زمانيكه پروردگار خود را در قرآن به صفت يكتايى و يگانگى ياد مىكنى و شريك را از ذات او نفى مىنمائى از شنيدن آن در حالى كه پشت مىكنند اعراض نموده و دورى مىگزينند .
( 47 )
( نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَسْتَمِعُونَ بِهِ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ وَ إِذْ هُمْ نَجْوى إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً )
: ( ما بهتر مىدانيم كه هدف ايشان از آمدن و گوش كردن به قرآن خواندن تو چيست ، و بهتر مىدانيم كه پس از شنيدن آن پنهانى به يكديگر چه مىگويند ، زمانيكه ستمكاران مىگويند : شما جز از مردى سحر شده پيروى نمىكنيد ) ، اين آيه به منزلهء علّت و دليل آيهء سابق است ، و معناى آن چنين مىشود كه : ما به گوشهاى آنها كه با آن به تو گوش مىدهند و به دلهاى ايشان كه با آن در كار تو
هامش
( 1 ) . البته قرار دادن اين حجاب از ناحيهء خداوند امرى ابتدائى نيست تا ظلمى به آنها محسوب شود ، بلكه آنها چون با اعمال و عقايد پليدشان ثابت كردهاند كه لياقت و شايستگى دريافت حق را ندارند ، خداوند هم به عنوان مجازات ميان آنها و فهم حقايق قرآنى پرده افكنده و آنها راهى به سوى درك آن معارف ندارند ، ( مترجم ) .