از مردم به دست بعضى ديگر از بين بروند و خود را فدا كنند تا بقيّه نجات يابند و در راه آسايش سايرين مشقّت و دشوارى مبارزه را تحمّل نمايند ، لذا خداوند به خاطر حفظ دين خود از خطر انقراض ، بعضى از مردم را به دست بعضى دفع مىكند .
و اگر تنها از نابودى معابد صحبت كرده به جهت آن است كه معابد مظاهر دين و شعائر و نشانهء دين هستند كه مردم بوسيله آنها به ياد دين مىافتند و در آنجا احكام دين را مىآموزند و صورت دين را حفظ مىكنند .
در آخر مىفرمايد : سوگند مىخورم كه هر آينه حتما خداوند هر كس كه او را بوسيلهء جهاد با دشمنان خدا يارى كند ، ياريش مىكند ، چون خداوند ، توانايى است كه هيچ احدى او را ضعيف نمىكند و عزيز و مقتدريست كه احدى به ساحت عزّت او تجاوز نمىنمايد و محقّقا خداوند به وعدهء نصرت خود وفا كرد و در جنگها و غزوات ، مسلمانان را بر عليه دشمنان نصرت نمود و آنان را پيروز كرد ، البته اين نصرت تا وقتى همراه ايشان بود كه مسلمانان دين خدا را يارى مىكردند .
( 41 )
( الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ )
: ( همان كسانى كه اگر آنها را در زمين استقرار دهيم نماز را به پا مىكنند و زكات مىدهند و به معروف امر نموده و از منكر باز مىدارند ، و سرانجام كارها با خداست )
اين آيه توصيف ديگريست از نوع مؤمنان ، مىفرمايد : آنها كسانى هستند كه اگر ايشان را در زمين قدرت و نيرو ببخشيم به گونهاى كه هر كارى اراده كنند بتوانند ، انجام دهند و هيچ مانعى نتواند سدّ راه آنها شود ، جامعهء صالحى را بوجود مىآورند كه در آن شرايع و احكام الهى را برپا مىنمايند و در آن جامعه نماز به پا داشته و زكات داده مىشود و امر به معروف و نهى از منكر انجام مىگيرد . و اينكه از ميان همهء عبادات نماز و زكات را نام برد به جهت آن است كه نماز والاترين مظاهر عبوديّت و مظهر ارتباط بنده با خداست و زكات نيز مظهر ارتباط فرد با جامعهء اوست .
چنين جامعهاى ابتدا در مدينه تشكيل شد و در تشكيل اين جامعه انصار عامل اصلى