باطل تميز نمىدهند و اهل دليل و منطق و پيرو حكم عقل سليم نمىباشند ، در نتيجه بدون دليل از حق و پيروى آن گريزانند و از آن روى مىگردانند .
( 25 )
( وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ )
: ( و قبل از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم ، جز اينكه به او وحى كرديم كه هيچ معبودى جز من نيست ، پس مرا عبادت كنيد )
در اين آيه خطاب به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم مىفرمايد كه مضمون ذكر ( قرآن كريم ) ، همان توحيد خدا و وجوب عبادت اوست ، و عقيدهء حقّ جز بر پايهء توحيد و نفى شريك از ذات الهى استوار نمىگردد ، با اين آيه مضمون آيه قبلى تثبيت مىشود و از اين آيه استفاده مىگردد كه سيرهء مستمرّ و سنّت الهى چنين بوده كه چه در مورد پيامبر اسلام و چه در مورد ساير پيامبران ، روح دعوت دينى بر پايه توحيد ربوبى استوار بوده .
( 26 )
( وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ )
: و گفتند : خداى بخشنده فرزند گرفته ، او منزّه است بلكه اينها بندگان شايسته و گرامى هستند . )
( 27 )
( لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ )
: ( كه هرگز در گفتار از خدا پيشى نمىگيرند و به امر او عمل مىكنند )
اين آيه حكايت قول مشركان است كه ملائكه را فرزندان خدا مىدانستند ولى خداوند به جهت تنزيه ذات خود ، مىفرمايد : خدا منزّه است از اينكه فرزندى بگيرد ، بعد بوسيله اضراب مطلب را ترّقى داده و مىفرمايد : بلكه وضعيّت آن ملائكه اين است كه ايشان بندگانى مكرّمند و از جمله مخلوقات الهى مىباشند و در آيه بعد كمال عبوديّت آنها را از جهت آثار و خواص بيان مىكند تا دانسته شود اكرام آنها به جهت حقيقت عبوديّت بوده ، يعنى ايشان حقيقت معناى بندگى را تحقّق بخشيدهاند ، آنگاه مىفرمايد از آثار اين بندگى محض ايشان ، اين است كه آنها هرگز در گفتار از خدا سبقت نمىگيرند بلكه هر چه مىگويند تابع و پيرو گفتار حق است و ارادهء ايشان نيز تابع ارادهء اوست و تنها به امر او عمل مىكنند ، پس در قول و فعل پيرو محض پروردگارند و نمىخواهند جز آنچه او بخواهد و انجام نمىدهند جز آنچه او اراده كند ، لذا از مظاهر كمال بندگى آن