مردم در اين امر حضور داشته باشند و در روشنايى آفتاب همه چيز را ببينند و اين امر مبالغه در امر تحدّى و مبارزهطلبى است كه اعتماد به نفس و ايمان به حقانيّت آن حضرت را افاده مىكند .
( 60 )
( فَتَوَلَّى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهُ ثُمَّ أَتى )
: ( پس فرعون رفت و نيرنگ خويش را فراهم كرد و باز آمد ) ، ظاهرا فرعون از مجلس مذاكره برخاست و رفت تا خود را براى موعد آماده كند و ساحران را جمع نمايد و كليّه وسايلى را كه براى اجراء نقشهاش به آنان محتاج است و عمّال و ياران خود را آماده كند و آنگاه بازگشت و به ميعاد آمد .
( 61 )
( قالَ لَهُمْ مُوسى وَيْلَكُمْ لا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ كَذِباً فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذابٍ وَ قَدْ خابَ مَنِ افْتَرى )
: ( موسى به ايشان گفتت : واى بر شما به خدا افترا نزنيد كه شما را به عذابى هلاك كند و هر كه افترا زند نااميد مىشود ) .
( ويل ) كلمهء عذاب و تهديد است و ( سحت ) يعنى كندن و استيصال و هلاك ، موسى عليه السّلام خطاب به فرعون و ساحران و اعوان و انصارش مىفرمايد ، واى بر شما ( عذاب خداوند بر شما باد ) كه آيات الهى را سحر مىخوانيد و دعوت الهى را به تهمتى سياسى دفع مىكنيد و مىگوييد هدف ما بيرون راندن مردم از وطنشان است و واى بر شما كه مىپنداريد معجزه را با سحر خود مىتوانيد دفع كنيد ، ولى اينها افتراء بر خدا نيست ، بلكه مراد از افتراء دروغ بر خدا ، اعتقاد به اصول بتپرستى از قبيل الوهيت آلهه و شفاعت آنها و نسبت دادن تدبير عالم به آنهاست . سپس در ادامه مىفرمايد اگر چنين اعمالى را مرتكب شويد خداوند شما را به جرم شركتان به عذابى هلاك مىكند و اينكه عذاب را نكره آورده براى دلالت بر شدّت و عظمت آن است .
و در نهايت فرمود : كسى كه افتراء بزند نااميد مىشود ، يعنى از رسيدن به نتيجهاى كه آرزويش را دارد مأيوس مىگردد ، چون افتراء از دروغ است و اسباب كاذبه هرگز انسان را به مسببّات حقيقى و آثار صادقه هدايت نمىكند و نتايج آن صلاحيّت بقاء ندارد و انسان را به سوى سعادت سوق نمىدهد بلكه در عاقبت آن جز شومى و خسران چيزى نخواهد بود .