جِئْناكَ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكَ وَ السَّلامُ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى )
: ( پس نزد فرعون آمدند و گفتند :
ما دو فرستاده از جانب پروردگار تو هستيم ، بنى اسرائيل را با ما روانه كن و عذابشان مكن ، ما به تحقيق با معجزهاى از جانب پروردگارت آمدهايم و درود بر آنكس كه از هدايت پيروى كند ) ، در اين آيه مجددا دستور به رفتن نزد فرعون تكرار شده ، البته بعد از وعده نصرت و امان و همچنين در اينجا رسالت آن دو را رسما بيان فرموده و آن اين است كه نزد فرعون روند و او را به ايمان و دست برداشتن از عذاب بنى اسرائيل دعوت كنند و پيشنهاد نمايند كه بنى اسرائيل را اجازه دهد تا با آنها به هر جا خواستند بروند ، ايشان با بيان اينكه رسول پروردگار هستند به فرعون فهماندند كه پرودگار يكتا پروردگار او نيز هست ، و وقتى اللّه ربّ باشد ديگر ربوبيّتى براى فرعون نخواهد بود .
و در جملهء
( فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ )
تكليفى فرعى را متوجّه شخص فرعون نمودند و سپس با جمله
( جِئْناكَ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكَ )
براى اثبات رسالتشان استناد به حجّت كردند و با نكره آوردن آيت دلالت بر عظمت آيت و مبهم بودن عدد آن و وضوح دلالتش بر رسالت نمودهاند و سپس در مقام خداحافظى و تحيّت و براى اشاره به اينكه بگويند ما ديگر حرفى نداريم و رسالت ما همين بود كه گفتيم ، فرمودند : درود بر آنكه از هدايت پيروى كند و اين كلام خلاصه محتواى دعوت دينى است كه دامنه سلامت تمامى افرادى را كه هدايت و سعادت را پيروى مىكنند ، شامل مىشود و چنين افرادى در مسير زندگى به هيچ مكروهى بر نمىخورند ، نه در دنيا و نه در آخرت .
( 48 )
( إِنَّا قَدْ أُوحِيَ إِلَيْنا أَنَّ الْعَذابَ عَلى مَنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى )
: ( و به ما وحى شده كه عذاب بر آن كس باد كه تكذيب كند و روى بگرداند ) ، اين آيه در مقام تعليل آيهء سابق است يعنى اينكه ما بر پيروان هدايت سلام كرديم ، براى آن بود كه خداى سبحان به ما وحى كرده كه عذاب ( يعنى ضدّ سلام ) سرنوشت محتوم كسانيست كه آيات خدا و يا دعوت حقّ را كه همان هدايت است ، تكذيب كنند و از آن روى گردان شوند و در اين آيه تقريع و كنايهاى نسبت به فرعون و آنچه از زخارف دنيوى كه او به آنها آراسته شده وجود دارد ، كه بر شنونده مخفى نيست .