به منظور احترام موسى با ندا كردن او خاتمه داد و فرمود :
( 41 )
( وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي )
: ( و تو را خاصّ خويش نمودم ) ، ( اصطناع ) يعنى تحقّق بخشيدن احسان و وقتى مىگويند ، فلان شخص را اصطناع كردم ، يعنى آنقدر به او احسان كردم كه او را به من نسبت مىدهند و مىگويند او صنيع و نمك پروردهء توست .
پس اصطناع موسى به اين است كه خداوند او را براى خود اختصاص داد و او را براى خود خالص قرار داد ، يعنى اى موسى همه نعمتهايى كه در اختيار توست از من و از ناحيهء احسان من است و غير من كسى در آن شراكت ندارد ، پس تو خالص براى من هستى .
( 42 )
( اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوكَ بِآياتِي وَ لا تَنِيا فِي ذِكْرِي )
: ( تو و برادرت معجزات ما را ببريد و در امر ياد كردن من سستى مورزيد ) ، در اينجا امرى را كه به تنهايى به موسى نموده بود مجددا تأكيد مىكند ولى اينبار موسى و هارون را مورد خطاب قرار مىدهد و مىگويد : با آيات من به نزد فرعون برويد و چون در آن زمان تنها دو معجزه به موسى عليه السّلام اعطا شده بود ، اين جمله وعدهء جميلى است كه به زودى و در موقع لزوم با آيات و معجزات ديگر نيز او را تأييد خواهد نمود ، و آنگاه مىفرمايد : در ذكر من يعنى در امر دعوت به ايمان به من ، هرگز سستى و كوتاهى نكنيد .
( 43 )
( اذْهَبا إِلى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى )
: ( به سوى فرعون برويد ، همانا كه او طغيان نموده ) .
( 44 )
( فَقُولا لَهُ قَوْلًا لَيِّناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشى )
: ( و با او به نرمى سخن بگوييد تا شايد متذكّر شود و پند گيرد و يا بترسد ) ، در اينجا نيز مجددا امر سابق را خطاب به هر دو نفر تأكيد نمود و فرمود : هر دو بسوى فرعون برويد ، چون او از حدّ خود تجاوز كرده و آنگاه تذكّر مىدهد كه در گفتگوى با فرعون از تندى و خشونت خوددارى كنند ، چون همين امر ، يعنى گفتار ملايم و پرهيز از خشونت ، از واجبترين واجبات در امر دعوت و تبليغ است و سپس متذكّر شدن و اندرز پذيرى و يا ترس و خشيّت فرعون را آرزو مىنمايد و اين اميد و آرزو در مقام محاوره قائم است ، نه آنكه قائم بر خداى تعالى كه