مراد از مشاركت در امر ، مشاركت در تبليغ است ، نه مشاركت در وحى و اين مشاركت در تبليغ به معناى شركت در اشاعهء دين بعد از تماميّت دعوت به وسيله پيامبر نيست ، چون در اين صورت اين نحو مشاركت اختصاصى به هارون ندارد ، بلكه هر فرد مؤمنى مكّلف به اشاعهء دين و دعوت و ارشاد سايرين است ، پس هارون در اصل دعوت دين و از همان ابتداى رسالت موسى ، شريك او بود و از طرق صحيحه از هر دو طائفه شيعه و سنّى نقل شده كه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلم همين دعا را در حقّ علىّ بن ابيطالب عليه السّلام نمود و فرمود : اى على تو براى من مانند هارون نسبت به موسى هستى ، غير اينكه بعد از من نبيّى نخواهد بود .
آنگاه در تعليل اين درخواست خود مىفرمايد : براى آنكه تو را تسبيح بسيار گوئيم و تو را بسيار ياد كنيم ، يعنى ما هر دو در بين مردم و در مجامع عمومى مردم را به سوى ايمان به خدا دعوت نموده و او را از شرك منزّه مىداريم و در آخر مىفرمايد : همانا تو نسبت به احوال ما بصيرت دارى ، چون ما را آفريدى و خود را به ما شناساندى و مىدانى كه ما به طور مداوم با تسبيح و ذكر به بندگى تو اشتغال داريم ، پس اگر او را وزير من قرار دهى تو را بسيار ذكر و تسبيح مىگوييم ، و امر دعوت من تكميل مىگردد ، و شايد هم مراد اين باشد كه تو اى خدا به حال ما اهل بيت بينايى و مىدانى كه ما اهل تسبيح و ذكريم و بعضى گفتهاند : مراد اين است كه تو اى خدا به حالت ما آگاهى و مىدانى كه ما ضعيف و ناتوان هستيم و حاجت ما را به يارى و تدبير امرمان مىشناسى ، پس ما را در اين امر مدد فرما .
( 36 )
( قالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى )
: ( فرمود : اى موسى محقّقا مطلوب و درخواست خود را يافتى ) ، در اين جا به اجابت همهء دعاهاى موسى اشاره مىكند و ، جملهاى انشائى است نه اخبارى ، يعنى با همين كلام همهء درخواستهاى موسى مورد پذيرش واقع مىشود .
( 37 )
( وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرى )
: ( و به تحقيق ما بار ديگر نيز بر تو منّت نهاديم ) ، اين آيه در مقام امتنان و منّت گذاريست در عين اينكه او را به منتّهاى ديگرى