[ آيهء ( 98 - 97 ) معناى تيسير قرآن به زبان پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم ]
( 97 )
( فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا )
: ( پس همانا اين قرآن را بر زبان تو روان كردهايم تا پرهيزكاران را با آن بشارت دهى و گروه سرسخت و خصيم را بترسانى ) ، در اين آيه خبر مىدهد كه اگر قرآن به همان حالى كه بود ( و اكنون هم هست ) ، در نزد خدا باقى مىماند ، و آن را به اين صورتى كه فعلا هست ، به صورت خواندنى و به زبان عربى قابل فهم بشر قرار نمىداد ، مردم نمىتوانستند آن را بفهمند و در محضر الهى علّى ( متعالى ) و حكيم باقى مىماند ، پس خدا قرآن را به زبان پيامبر جارى نمود تا براى مردم باعث بشارت و انذار باشد .
يعنى خداوند قرآن را به بيانى روان بر زبان پيامبر جارى نمود تا پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم بوسيله قرآن اهل تقوى و ايمان را كه ملازم اوامر الهى و ترك كننده نواهى او هستند بشارت دهد و قوم رسولخدا را كه دشمنانى سرسخت و خطرناك بودند ( و همچنين ساير افراد معاند و منكر را ) بيم دهد .
( 98 )
( وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزاً )
: ( و چه بسيار نسلهائى كه ما پيش از ايشان آنها را هلاك كرديم ، آيا كسى از آنها را در مىيابى و يا صدايى از ايشان مىشنوى ؟ ) ، ( ركز ) يعنى آواز ، مىفرمايد هر چند كه مشركان دشمن و معاند هستند ، امّا نمىتوانند با دشمنى خود ، خدا را به عجز آورند ، چون خداوند بسيارى از افرادى را كه مانند آنها اهل تكذيب و فساد بودهاند ، قبل از اينها ، هلاك نموده و امروز هيچ كس نمىتواند صدايى از آنها بشنود ، يا يكى از آنها را ببيند ، پس اين منكران بدانند كه خداوند بر هلاك آنها قادر است و اگر ايشان را عذاب نمىكند ، از باب امهال و استدراج است .