و پس از آن مسأله دادن كتاب ، يعنى انجيل و مسألهء نبوّت خود را اعلام فرمود و قبلا گفته شد كه نبوّت با رسالت تفاوت دارد و نبى شخص است كه از عالم غيب خبر داشته و بوسيله وحى با آن در ارتباط است ، امّا رسول شخصى است كه علاوه بر نبوّت مأمور به ابلاغ و ارسال پيام خدا و دعوت نمودن مردم بسوى دين الهى است ، لذا عيسى در آن زمان فقط نبى بوده و بعدها خداوند او را به رسالت برمىگزيند .
و در ادامه مىگويد : خداوند مرا در هر جا باشم باعث بركت و نموّ خير قرار داده ، يعنى وجود من براى مردم منافع بسيار دارد و علم نافع به آنها مىآموزد و ايشان را به عمل شايسته دعوت مىكند و با آدابى نيكو تربيتشان مىنمايد و بيماران آنها را شفا داده و اقويا را اصلاح و ضعيفان را تقويت و يارى مىكند .
و مرا تا زمانى كه زنده هستم به نماز و زكات سفارش فرموده ، يعنى اشاره مىكند كه در شريعت من حكم نماز و زكات تشريع شده و نماز توجّه بندگى مخصوص به جانب خداى متعال است كه رابطهء فرد با خداوند را اصلاح مىكند و زكات انفاق ماليست كه رابطه فرد با جامعه را اصلاح مىنمايد ، پس اين دو امر يعنى نماز و زكات ( كه حق جامعه را تضمين مىكند ) تا زمان مرگ باقيست .
( 32 )
( وَ بَرًّا بِوالِدَتِي وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا )
: ( و مرا نسبت به مادرم نيكوكار كرده و مرا گردنگش و نافرمان و محروم قرار نداده ) ، مىفرمايد : خداوند مرا نسبت به مادرم و همه مردم مهربان و رئوف قرار داده و از مظاهر اين رحمت و رأفت اين است كه من نسبت به ساير مردم هم جبّار و شقّى نيستم ، يعنى من چنان نيستم كه جور و ستم خود را به مردم تحميل كنم ولى جور آنها را تحمّل نكنم و يا پذيراى خيرخواهى آنها نباشم .
( 33 )
( وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا )
: ( و سلام بر من روزى كه تولّد يافتهام و روزى كه بميرم و روزى كه زنده برانگيخته مىشوم ) ، در اين آيه حضرت عيسى عليه السّلام در سه موضع بر خود درود و سلام نموده كه اوّلى روز ورود به عالم دنيا و دوّمى روز ورود به عالم برزخ و سوّمى روز ورود به عالم آخرت و قيامت است و اين كلام چنانچه گفتيم دالّ بر پاكى و برائت مادر او از هر ناپاكى و ناشايستگى و