مَنْسِيًّا )
: ( درد زايمان او را به سوى تنهء درخت خرمايى برد ، گفت : اى كاش قبل از اين مرده بودم و يا ( آنقدر حقير بودم ) كه فراموش شده بودم ) ، يعنى درد زايمان او را مجبور كرد كه به زير تنه درخت خرماى خشكيده برود و در آنجا حمل خود را به دنيا آورد و آنگاه از روى خجالت و شرم گفت : اى كاش قبل از اين امر مرده بودم و يا چيزى حقير و غير قابل اعتنا بودم كه فراموش مىشدم و مردم دربارهء من چيزى نمىگفتند .
( 24 )
( فَناداها مِنْ تَحْتِها أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا )
: ( پس وى را از جانب پايينش ندا داد ، غم مخور كه پروردگارت جلوى تو نهرى جارى نمود ) ، ظاهرا عيسى فرزند تازه تولّد يافته ، مادرش را ندا مىدهد تا به او آرامش ببخشد و حزن و اندوه وى را زايل كند ، چون براى زنى عابد و زاهد ، هيچ مصيبتى بالاتر از اين نيست كه او را در مورد ناموسش متهّم كنند ، آن هم زنى باكره ، از خاندانى كه معروف به عفّت و پاكدامنى بودهاند .
پس آن مولود به سخن آمده و به مادر دلدارى مىدهد كه : اندوه مخور ، همانا پروردگارت از جلوى تو نهر آبى را قرار داده و به اين وسيله به مريم مىفهماند كه ابدا در برابر مردم به دفاع از خود برنخيزد و سخنى نگويد ، بلكه خود آن نوزاد بزرگترين حجّت و دليل بر حقانيّت مادر خواهد بود .
و بر پيروان دين عيسى عليه السّلام و مريم ( س ) واجب است كه عفّت و پاكدامنى مريم را پيشوا و سرمشق خود قرار دهند و آنچه بعضى از آنها به آن اعتقاد دارند و آزادى روابط را تجويز مىكنند با دعوت عيسى عليه السّلام در تناقض است و او از كسانى كه بدون ازدواج شرعى باردار مىشوند ، بيزار و مبرّى است « 1 » .
( 25 )
( وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيًّا )
: ( تنه درخت نخل را به سوى خود تكان بده تا خرماى تازه بر تو بياندازد ) ، در ادامه عيسى عليه السّلام به مادرش مىگويد تنهء خشكيده درخت خرما را به شدّت تكان بده كه همان دم سبز و خرّم مىشود و برگ و بار مىآورد و خرماى تازه و رسيده را بر دامان تو فرو مىريزد .
هامش
( 1 ) . پاراگراف آخر از مصطفى شاكر است و در اصل الميزان وجود ندارد .