س 21 : تو : يودشتر ؛ ع : ثم سأل بلدارنو من هذا الشاب الذى فى صحبتك قال وشن هذا بودشتر سلطان الدّنيا و له فى الدنيا خيرات و حسنات و هو يطعم فى كل يوم ثماني مئة نفر من البراهمة انواع الأطعمة النفيسة على خوان الفضّة و أوانى الذهب و اذا اكلوا الطعام و هبهم الأوانى . س 21 : تو و با : گفت او .
ص 93
س 1 : تو : « و خيرات و حسنات . . . مىكند و » ندارد . س 1 : با : آش دهد . س 3 : تو :
بلدارنو ، با : بگدابو . س 3 : ا : برهمان ؛ با : برهمنيان . س 3 : با : گرسنه و گذاشته و گدا ؛ ع :
قال بلدارنو : هذا يدل على جوع البراهمة و احتياجهم الى مائدة السلاطين . س 3 : با :
كاسهء پادشاهان . س 4 : با : « من » ندارد . س 4 : تو : پادشاه بودم ؛ ع : انّى لما كنت سلطانا كنت أفتّش ، و أسأل عن برهمن واحد محتاج يأخذ منّى الزكاة و الصدقه و الطعام و الذهب و الفضّة ، فلم اجده بسبب استغنائهم و فراغهم . س 5 : تو : نمىيافتم بسبب استغنا . س 5 : تو : يودشتر ؛ با : بودشير . س 6 : تو : نخوت او . س 6 : با : گفت اين « از » ندارد ؛ ع : فعلم يودشتر أنّ ظنّه خطاء ، و تنبّه على ذلك ، و قال : آه لو لم يكن البراهمة محتاجين لم يرغبوا فى طعامى ، و هذا الاحتياج لا يكون الّا من ظلمى ، و انا كنت اعتقد أنى محسن و انه لم يكن احد يفعل الخيرات مثلى لا قبلى و لا بعدى ، فقد علمت الان أنى مقصّر . س 7 : تو : « و من گمان . . . سر او برفت » ندارد . س 8 : تو : آنجا بر سر ؛ تو : آنجا بر سر ؛ ع : و بسبب هذه الأسباب التى نبّهه عليها و شن سكن عنه ذلك الغرور و خرج منه التكبّر ثم رجع الى سرير ملكه . س 9 : تو : و شن . س 9 : تو : يودشتر ، با : بودشير . س 9 : با : گذار نام . س 10 : تو : در غارى برد ، « غار آن كوه » ندارد ؛ ع : ثم اخد و شن السلطان و إخوته الأربعة ، و ذهب بهم الى جبل يسمّى كدار ، و أدخلهم فى مغارة هناك . س 10 و 11 : تو : است برويد تا به بهشت رسيد . س 10 و 11 : تو : « در اين راه . . . بهشت برسيد » ندارد ؛ ع : و قال لهم : هذا طريق الى الجنّة ، فلا ترالوا سائرين حتى تصلوا الى الجنّة . س 11 : تو : وشن ؛ ع : و وشن رجع عنهم . س 12 : تو : اعتقاد براهم ؛ ع :
و قد ثبت فى اعتقاد البراهمة أنهم دخلوا الجنّة . س 12 : تو : « ليكن » ندارد . س 12 : تو :