رجب همين سال در راه حمام وى را به قتل رساندند . گويند يكى از تلامذهء او به نام ابو تراب خطاط اصفهانى جنازهء وى را در دروازهء طوقچى دفن كرد و چون مىخواست براى استاد خود مقبرهاى بسازد وى را مانع شدند و فرزندان و ياران او را نيز طرد كردند و به قولى آنان به روم پناهنده شدند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل عماد قزوينى ) .
على بن عبد الله الآق كرمانى الحنفى ، فقيه درگذشته به آق كرمان در سال 1028 ه . ( معجم المؤلفين ، ج 7 ، ص 131 ) .
غانم بن محمد البغدادى الحنفى ( غياث الدين ، ابو محمد ) ( م 1030 ه ) ( معجم المؤلفين ، ج 8 ، ص 37 ) .
محمد بن محمد آلتى برمق . صوفى ( م 1033 ه ) ( معجم المؤلفين ، ج 11 ، ص 192 ) .
قاضى بغداد - نورى افندى - با عمر افندى واعظ را تكليف كردند كه آنها عمر و عثمان را « سب » نمايند تا از كشته شدن نجات يابند . ايشان در عوض سب و لعن خلفا ، شاه را لعنت كردند .
شاه عباس به غضب درآمد و حكم فرمود طنابى را از صورت آنها گذرانيده و هر دو را از درخت خرما بياويختند و هر كس على را دوست مىداشت جسد آن دو بدبخت را هدف گلوله و تفنگ مىساخت ( تاريخ امپراطورى عثمانى ، ص 1871 ) . اين اعمال توسط حكومتى انجام مىشود كه ادعاى حكومت شيعى دارد و با دستاويز قرار دادن دين هر جنايتى را براى ادامهء حكومت خود مجاز مىداند و متأسفانه عدهاى از مورخين هم از اين جنايات با بهبه و چهچه ! ياد كردهاند .
حسين بن عبد الله معروف به مملوك ( 1034 ه . ) از فضلايى بود كه شعر هم داشت . در آغاز مملوك يك بازرگان بود و پس از آزادى به مصر و دمشق رفت و در آنجا در گذشت ( الاعلام ، ج 2 ، ص 262 ) .
محمود بن محمد الاسكدارى ( 1036 ه . ) فاضل ( معجم المؤلفين ، ج 12 ، ص 194 ) .
زينل خان : در سر راه شهر زور به حسن قلعه و نزديك به ارض روم ، قلعهء مهربان اتفاق افتاده است . . . جنگ بيگلربيگيان با زينل خان زياده از حد قتال و خونريز شد . . . عثمانيان فايق آمدند و
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 481
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤٨١