مىباشد و يا تسليم در برابر احكام و شرايع آسمانى يا تسليم در برابر علائم پيامبرى محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم كه در كتب اهل كتاب آمده است و با اين كلام آخر به نحوى لطيف اين آيه را با آيات بعدى متصل مىسازد .
( 157 )
( الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ )
: ( كسانى كه از پيامبر و نبّى درس ناخواندهاى كه اوصاف او را در تورات و انجيل مكتوب يافتهاند و آنها را امر به معروف و نهى از منكر مىكند و طيبّات را بر آنها حلال نموده و آلودگيها را بر آنها حرام كرده و دشوارى را از آنها برداشته و قيودى را كه بر آنها بوده از بين برده ، پيروى مىكنند ، پس كسانى كه به او ايمان آورده و او را گرامى داشته و نورى را كه به وى نازل شده متابعت كردهاند ، ايشان همان رستگارانند ) ، در اينجا توصيف مؤمنان به آيات الهى را كه در آخر آيه قبل آمده بود مىنمايد ، مىفرمايد : اينها كسانى هستند كه از پيامبران الهى خصوصا پيامبر امىّ يعنى محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم كه نشانههاى نبوّت او را در تورات و انجيلهايى كه مصون از تحريف مانده باشد ، ديدهاند و نيز در عصر قبل از او ، پيامبران خودشان و احكام و شرايع ايشان را پيروى مىكنند ، و اضافه مىنمايد كه اين پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم آنها را امر به معروف و نهى از منكر مىنمايد و اين عمل شأن همه اديان الهى است ، امّا اسلام در اين دو اصل روح تازهاى دميده و آنها را به سرحدّ اهميّت جهاد رسانده است و نيز پيامبر اسلام طيّبات را بر آنها حلال و خبائث را بر آنها حرام نمود ، يعنى هر چيز طيّب و پاكيزهاى در شريعت اسلام حلال است و هر چيز آلوده و خبيثى ، حرام مىباشد و باز مىفرمايد : پيامبر اسلام تكاليف شاقّى را كه بر گرده آنها بود و قيودى را كه در شريعت عيسى عليه السّلام وجود داشت همه را از آنها بر طرف نمود .
و در آخر مىفرمايد : كسانى كه به اين پيامبر ايمان آورده و او را گرامى و بزرگ