رزق پاكيزه و طيّبى حلال است .
ثانيا ) : مراد از حلال بودن و طيّب بودن اين است كه آن رزق به گونهاى باشد كه طبع آدمى از آن لذّت ببرد و از آن متنفّر نباشد و ملاك حليّت شرعى هم همين است ، يعنى حليّت شرعى تابع حليّت فطريست .
ثالثا ) : امر ( كلوا ) امريست كه در حكم مقدمه براى
( وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ )
مىباشد ، چون نعمت بودن هر چيزى سبب لزوم شكر آنست .
رابعا ) : جملهء آخر
( إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ )
خطاب به مؤمنان است ، چون فقط مؤمنين هستند كه غير خدا را نمىپرستند و فقط او را عبادت مىكنند .
( 115 )
( إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( بدرستى كه منحصرا مردار و خون و گوشت خوك و آنچه نام غير خدا بر آن برده شده براى شما حرام است ، پس كسى كه مجبور شود و زيادهرو و متجاوز نباشد ، همانا خداوند آمرزنده و مهربان است ) ، نظير اين آيه در سورهء بقره آيه 173 و سورهء مائده آيه 3 و سوره انعام آيه 145 ذكر شد و چنانچه گفتيم مردار يعنى ميته يا حيوانى كه تذكيه نشده باشد ، ( بدون ذبح شرعى مرده باشد ) و ساير مفردات ، آيه معنايش واضح است .
چنانچه مفسرين گفتهاند محرّمات خوراكى بالاصاله منحصر در همين چهار مورد است ، يعنى مردار ، خون ، گوشت خوك و آنچه به نام غير خدا ذبح شود و ليكن در مراجعه به سنّت بدست مىآيد كه محّرمات ديگرى نيز هست كه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم به امر الهى آنها را حرام نمودهاند و ما به فرمايش قرآن كريم موظّف هستيم هر چه را رسول مىفرمايد به آن ملتزم باشيم و ما را از هر چه نهى مىكند اطاعت كنيم ،
( ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ