نخواهد رسيد ، نه از ناحيهء خودشان و نه از ناحيه ديگر بهشتيان و نه از ناحيه پروردگارشان و هرگز هم از بهشت اخراج نمىشوند ، پس اهل بهشت از هر جهت در سعادت و كرامتند .
[ آيهء ( 84 - 49 ) ماجراى ورود ملائكه به نزد ابراهيم عليه السّلام براى بشارت تولد اسحاق و اعلام هلاكت قوم لوط عليه السّلام و ذكر ماجراى آنها و توضيحى در خصوص ( اصحاب ايكه ) و ( اصحاب حجر ) ]
( 50 - 49 )
( نَبِّئْ عِبادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ، وَ أَنَّ عَذابِي هُوَ الْعَذابُ الْأَلِيمُ )
: ( بندگانم را خبر ده كه همانا من آمرزنده و مهربانم و اينكه عذاب من هم عذابى دردناك است ) ، در اين آيه خطاب به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد به بندگانم اعلام كن كه من آمرزندهء مهربانم و عذاب من عذابى شديد است ، بندگان در اين آيه شامل مطلق بندگان است و هر دو جمله اسميّه آورده شده و نيز از ضمير منفصل استفاده نموده و بر سر خبر الف و لام آورده و همه اين مؤكّدات براى آن بود كه صفات مذكور در آيه را تأكيد نمايد و بفهماند ، مغفرت و رحمت و نيز دردناك بودن عذاب او ، به آخرين حدّ نهايت خود رسيدهاند ، بطوريكه نمىتوان با هيچ مقياسى آنها را اندازهگيرى نمود و آنها را با چيز ديگر مقايسه كرد ، پس هيچ بندهاى را شايسته نيست كه از رحمت و مغفرت خدا نااميد شود و از جانب ديگر هيچ بندهاى نبايد عذاب خدا را حقير بشمارد و يا احتمال دهد كه خداوند از عذاب او عاجز است و يا خود را ايمن از مكر خدا بشمارد ، چون خداوند بر امر خود غالب است ، در اين دو آيه هر دو جانب خوف و رجاء به بندگان تذكّر داده شده تا مبادا از يك طرف از رحمت خدا مأيوس شوند و در جانب ديگر هرگز عذاب الهى را اندك نشمارند .
در سورهء زمر نيز مىفرمايد :
( قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ )
« 1 » ، ( بگو اى بندگان من كه به نفس خود اسراف نموديد ، هرگز از رحمت خدا مأيوس نشويد ، بدرستى كه خدا همهء گناهان را مىآمرزد و همانا كه او آمرزندهء مهربان است ) .
هامش
( 1 ) - سورهء زمر ، آيه 53 .