فراهم مىنمايد و هر چيز در نزد او به مقدار ، معيّن است و مطابق حكمتش مىباشد .
يعنى مراد از ( نزول ) همان خلقت است و مراد از ( قدر ) خصوصيّت وجودى و كيفيّت خلقت هر موجود است و اينكه فرمود ( قدر معلوم ) دلالت مىكند كه قدر هر موجودى براى خداى تعالى در آن زمانى كه نازل مىشود ، معلوم است ، يعنى هر موجودى قبل از وجودش معلوم القدر است و خدا براى او حدّى قرار داده كه از آن تجاوز نمىكند ، پس قدر و كميّت هر چيز از نظر علم و مشيّت مقدّم بر آن چيز است هر چند كه به حسب وجود مقارن با آن بوده و از آن جدا نمىشود ، به هر جهت هر شيىء از نزد خزائن الهى به نحو تدريج و مرحله به مرحله نازل مىگردد ، و در هر مرحله حدّ تازهاى مىيابد تا آنكه به مرحلهء آخر كه همين عالم دنياست مىرسد ، اين خزائن همگى ما فوق حسّ و عالم مشهود ما هستند ، چون خداوند آن را به وصف ( عندنا ) توصيف نموده و خزائن الهى هر چه باشند از امور ثابتى هستند كه دستخوش زوال و تغيير نمىگردند .
( 22 )
( وَ أَرْسَلْنَا الرِّياحَ لَواقِحَ فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَسْقَيْناكُمُوهُ وَ ما أَنْتُمْ لَهُ بِخازِنِينَ )
: و ما بادها را بارور كنندهء گياهان فرستاديم ، پس از آسمان آبى فرو فرستاديم و شما را با آن سيراب كرديم و اين شما نيستيد كه بتوانيد آن را ذخيره كنيد ) ، بادها را از آن جهت ( لواقح ) ناميد كه بادها در وزش خود ذراتى از گردهء گل گياه نر را به گياه مادّه منتقل مىكنند و آن را بارور مىسازند و خداى متعال در اين آيه از حقيقت اين مسأله پردهبردارى مىنمايد و آنگاه مىفرمايد ما آب باران را از آسمان مىفرستيم و شما و همه جانداران را با آن سيراب مىسازيم و چنانچه در علم امروز مسلّم شده تمام آب موجود در كرهء زمين از بارانهايى كه از آسمان فرو ريختهاند ، جمع شده و چنانچه در آيه سابق اشاره نمود وزن و قوّه جاذبه در روئيدن نباتات مؤثر است و اين دقايق علمى را قرآن كريم در 14 قرن قبل بيان نموده و بيان اين اسرار ، خود عين معجزه است .