( 52 )
( هذا بَلاغٌ لِلنَّاسِ وَ لِيُنْذَرُوا بِهِ وَ لِيَعْلَمُوا أَنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ وَ لِيَذَّكَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ )
: ( اين براى مردم تبليغ و كفايتى است تا بواسطهء آن بيم يابند و بدانند كه منحصرا او خدايى يگانه است و تا صاحبان خرد متذكّر شده و پند گيرند ) ، مىفرمايد : آنچه كه در اين سوره ذكر شده براى بلاغ و كفايت يافتن مردم بود تا آنها از مفاهيم بلند آن بيم گرفته و انذار شوند ، چون آن قدر عظيم الشأن است كه فهم مردم به آن احاطه نمىيابد و تنها مىتوانند از آن بيم بگيرند و به وحدانيّت خدا آگاه شوند و مؤمنان و صاحبان خرد نيز تذكّر و پند گيرند و با اين آيات از ظلمات جهل بسوى نور آگاهى و علم هدايت شوند .
لذا اين آيات انذار براى عموم مردم و هدايت بسوى توحيد و باعث تذكّر براى مؤمنان و خردمندان است تا در مسير زندگيشان مطابق اين علم ، عمل نمايند و به حكم و تشريع الهى پايبند باشند و اين آيات يك سرى كامل از حجّتهايى است كه الوهيّت ، توحيد خداوند و رسالت انبياء و يارى خدا نسبت به آنان و انتقام الهى از مستكبران در برابر دعوت حقّه و مسأله معاد و توصيف احوال روز قيامت و ايستادن در موقف جدايى و قضاوت و توصيف حالات گنهكاران و حساب و عقابشان را بيان نموده و مردم را به ضرورت قيام به واجبات و بيم يافتن از آيات الهى تذكّر مىدهد .