آنهاست كه اولو الالباب را به امنيّت و سلامتى جاودانى و سرانجام نيكو بشارت مىدهند ، سرانجامى كه هرگز دستخوش مذمّت و زشتى نمىگردد و اين عاقبت سرانجام اعمال صالحى است كه در همه مراحل زندگى بر آن مداومت داشتهاند و در هر زمانيكه سايرين منحرف مىگشتند آنها خويشتندارى نموده و خود را از معصيت دور مىداشتند و مصائب را تحمّل نموده و صبر توأم با خوف و خشيّت مىنمودند .
( 25 )
( وَ الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ )
: و كسانى كه عهد خدا را بعد از پيمان بستن مىشكنند و آنچه را كه خداوند امر به پيوند آن نموده قطع مىكنند و در زمين فساد مىنمايند آنانند كه لعنت و بدى در آن سراى براى آنهاست ) ، اين آيه حال غير مؤمنان را به روش تقابل بيان مىكند و مىفرمايد كفّار كسانى هستند كه عهد فطرت سليم را كه مقتضاى آن اقرار به توحيد است نقض كرده و احكام خدا و راه او را كه بشر را به سعادت مىرساند تغيير داده و آن را قطع مىنمايند و جامعه را به فساد و بدبختى مىكشانند و در زمين فساد مىكنند ، يعنى وظايفى را كه اشياء به جهت آن خلق شدهاند تغيير مىدهند و آنها را از حدّ اعتدال خارج كرده و نمىگذارند تا به امور واجبهاى كه غايت آنهاست قيام نمايند ، و در نتيجهء اين اعمال ، آنها از رحمت حق دور شده و از كرامت الهى طرد مىگردند به علّت اينكه آنها حق را كنار گذاشته و در باطل فرو رفتهاند و سرانجام باطل هم جز نابودى و هلاكت و بدى عاقبت نيست .
( 26 )
( اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ وَ فَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ )
: ( خدا روزى را بر هر كس كه بخواهد گشايش مىدهد و رزق را مقدّر مىنمايد ، امّا آنها به زندگى دنيا شادمان شدهاند و زندگى اين دنيا در برابر آخرت جز متاع ناچيزى نيست ) ، يعنى بهرهء اين دو گروه كه همان عاقبت نيكو براى