نخواهد بود ، منتها آن فضولات ، باطل و نابود شدنى است ، به خلاف خود رحمت نازله ، كه حق است و بقاء و ثبوت دارد و آنچه حقّ است از ناحيه خداست ، ولى آنچه باطل است مستند به او نيست ، اگر چه به اذن او موجود مىشود .
3 ) - هيچ حقّى معارض و مزاحم حقّ ديگر نيست ، بلكه همه موجودات حقّ در عين تزاحم صورى ، در تحصيل اغراض الهى همسو هستند و هر كدام براى رسيدن به غرض نوعى خود از ديگران استمداد مىجويند ( مانند ارّه و چوب كه ظاهرا با هم در تضاد و تزاحمند ، امّا در واقع هر دو براى يك هدف واحد يعنى ساختن وسائل چوبى ، در خدمت نجّار مىباشند ) .
امّا باطل هميشه معارض غرض حقّ است و هدفى جز افساد ندارد .
4 ) - مثل مذكور همانطور كه در امور محسوس و حقايق خارجى جريان دارد در علوم و اعتقادات نيز جاريست ، مثلا اعتقاد حق در دل مؤمن مانند بارانيست كه از آسمان نازل شده و در هر مسيلى بسته به گنجايش آن جريان مىيابد و مؤمنان هر يك به مقدار ظرفيّت روحى خود از ايمان بهرهمند مىگردند ، به خلاف اعتقاد باطل در دل كفّار كه مانند كفى كه روى سيلاب است و سرانجام محو مىشود ، به زودى زايل شده و از بين مىرود .
( 18 )
( لِلَّذِينَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنى وَ الَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ أُولئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسابِ وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهادُ )
: ( براى كسانى كه پروردگارشان را اجابت كنند نتيجه نيكوست و كسانى كه او را اجابت نكردهاند چنانچه همه آنچه در زمين است و نظير آن را داشته باشند ، به فداء خويش خواهند داد ، آنان بد حسابى دارند و جايگاهشان جهنم است و چه بد بسترى است ) يعنى كسانى كه دعوت حقّهء پروردگارشان را اجابت مىكنند و به آن معارف ايمان مىآورند در برابر ايمان و استجابتشان ، عاقبت نيكوئى در انتظار آنهاست ، امّا كسانى كه دعوت حقّه پروردگارشان را اجابت نمىكنند آنچنان عاقبت بدى در كمين آنهاست كه