سخن او آنقدر بديهى و واضح است كه احتياجى به تأكيد ندارد .
( 68 )
( أُبَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبِّي وَ أَنَا لَكُمْ ناصِحٌ أَمِينٌ )
: ( كه پيغامهاى پروردگار خويش را به شما مىرسانم و من براى شما خيرخواهى امانتدار هستم ) ، يعنى من جز شأن رسالت و پيامبرى كار ديگرى ندارم و تنها رساننده پيغامهاى پروردگارم هستم و از آنچه شما دربارهء من مىپنداريد مبرّا بوده و هرگز در دعوت به شما حيلهگر و خائن نيستم و قصد خيرخواهى شما را دارم و نيز چيزى از پيغامهاى پروردگار را كم و زياد نمىكنم و جز گرايش شما به دين حق و توحيد هدف ديگرى ندارم و در رّد سخن آنان كه وى را دروغگو ناميدند ، خود را به وصف ( امين ) توصيف فرمود .
( 69 )
( أَ وَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَ اذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ قَوْمِ نُوحٍ وَ زادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَصْطَةً فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ )
: ( آيا تعجّب مىكنيد از اينكه شما را از ناحيهء پروردگارتان به وسيلهء مردى از خودتان تذكّرى آمده باشد تا شما را بيم دهد ؟ و به ياد آريد زمانى را كه خداوند شما را پس از قوم نوح جانشينان آنها قرار داد و شما را از نظر ظاهرى و بدنى فزونى بخشيد ، پس نعمتهاى خدا را به ياد آريد ، شايد كه رستگار شويد ) ، جناب هود عليه السّلام در اين آيه تعجّب قوم خود را بىمورد دانسته و از نعمات پروردگار دو نعمت را كه بسيار روشن بوده ذكر نموده است ، يكى اينكه خداوند آنها را بعد از انقراض قوم نوح جانشين خود قرار داد و ديگر اينكه آنها را قدرت بدنى و درشتى هيكل عطا نمود و از همين عبارات معلوم مىشود قوم هود داراى تمدّنى بودهاند و مىفرمايد : آيا از اينكه خداوند مردى از خودتان را جهت تعليم معارف الهى و بيم دادن از عذاب او به سوى شما فرستاد ، تعجّب مىكنيد و حال آنكه خداوند نعمتهاى فراوانى به شما ارزانى داشته كه بايد آنها را به ياد آوريد ، شايد كه رستگار شويد ، چون ذكر خدا تنها سبيل رستگارى است .