افعال عالم است نه ملائكه و جنّ و . . .
در برابر اين حجّت قاطع يوسف عليه السّلام ، براى مشركان تنها ممكن است يك شبهه باقى بماند و آن اينكه بگويند خدايى با چنين عظمت ، ما فوق عقول ماست و ما قدرت بر اين نداريم كه او را بپرستيم ، پس بايد معبودها و شفيعانى را قرار دهيم تا واسطهء بين ما و او باشند و جواب اين شبهه را حضرت يوسف عليه السّلام در آيه بعدى مىفرمايند .
( 40 )
( ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ إِلَّا أَسْماءً سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ ما أَنْزَلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ )
: ( آنچه شما غير از خدا مىپرستيد چيزى جز اسامى بىحقيقت و خيالى نيست كه خودتان و پدرانتان آن را ساختهايد و خدا هيچ دليلى براى آن نازل نكرده ، حكم جز براى خدا براى ديگرى نيست و او امر نموده كه جز او را نپرستيد ، اين آيين محكم است ولى بيشتر مردم نمىدانند ) ، اين قسمت از كلام حضرت يوسف متوجّه همهء مشركان است و مىفرمايد هيچ مسمّايى در وراى اين اسامى وجود ندارد ، يعنى إله آسمان ، إله خشكى و إله دريا و . . . همه صرف اسامى بىمحتوايى هستند كه مشركان از نزد خود ساخته و پرداختهاند و خداوند دربارهء اين اسماء هيچ برهانى نفرستاده تا بگويد كه وراى اين اسماء مسميّاتى هست و يا شفاعت و وساطت آنها را اثبات كند ، چون همه امور به دست خداست و حكم تنها از كسى صحيح است كه كمال تصرّف را داشته باشد و خدا يگانه متصرف و مدبّر امور عالم است و تربيت بندگان بدست اوست و لذا حكم تنها مخصوص خداست نه حكّام و سلاطين و طاغوتها و اين انحصار حاكميّت براى خدا محققا به جهت اختصاص او براى عبادت است ، يعنى چون تنها معبود هستى خداست ، تنها حاكم نيز اوست ، پس تسلط و حكم و طاعت و عبادت تنها مخصوص خداست و هر كس در يكى از اين امور با او منازعه كند و ادعّاى اين امور را بنمايد كافر شده و هر كس بپذيرد كه تشريع و حاكميّت از يكديگر جدا هستند شرك ورزيده .