( 112 )
( فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ وَ لا تَطْغَوْا إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ )
: ( پس همچنانكه مأمور شدهاى ، پايدار باش و نيز هر كس كه با تو بسوى خدا باز گشته بايد پايدارى بورزد و سركشى نكنيد كه همانا او نسبت به آنچه مىكنيد بينا است ) ، ( استقامت ) يعنى طلب قيام و استدعاى ظاهر شدن تمامى آثار و منافع آن امر ، پس استقامت انسان يعنى صلاح او بگونهاى كه فساد و نقصان در او راه نيابد ، لذا معناى آيه چنين است كه : اى پيامبر بر امر دين ثابت قدم باش و حقّ آن را ادا كن همچنانكه خدا تو را مأمور به پايدارى و استقامت نموده و نيز هر كس كه با تو بسوى خدا بازگشته ، و مراد از توبه در اينجا اصل ايمان به خداست ، چون ايمان ، رجوع از شرك بسوى خداست .
و مبادا از خط مشيى كه فطرت براى شما ترسيم كرده و از مرزى كه معيّن نموده كه همان عبوديّت خداى يكتاست تجاوز كنيد ، چنان كه امم سابق مرتكب تجاوز شده و شرك ورزيده و سرانجام به هلاكت رسيدند .
چون خداوند نسبت به همه اعمالى كه شما مرتكب مىشويد بصيرت دارد و لذا اگر با اوامر او مخالفت كنيد شما را مؤاخذه مىنمايد و اين جمله در حكم تعليل فرازهاى قبلى است « 1 » .
( 113 )
( وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ )
: ( و زنهار به كسانى كه ستم كردند متمايل نشويد كه در اين صورت آتش دوزخ به شما خواهد رسيد و غير از خدا دوستانى نداريد و يارى نمىشويد ) ، ( ركون ) يعنى ميل كردن بسوى چيزى و آرامش دادن خاطر بوسيلهء آن .
آيه شريفه مؤمنان را از ركون بسوى ستمكاران منع مىكند ، و ركون به سوى آنان
هامش
( 1 ) - از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم نقل شده كه اين آيهء سورهء هود مرا پير كرد ( مترجم ) و چون اين كلام در سوره شورى تكرار شده احتمالا مورد نظر حضرت ، آيه بعديست ( مصحح ) .