تورات فعلى به كاهنى به نام ( عزراء ) منتهى مىشود كه وى در زمانى كه يهود پس از انقضاى دوران اسارتشان مىخواستند از بابل به بيت المقدّس كوچ كنند تورات را براى آنها نوشت و گرنه تورات اصلى مدّتها قبل در موقع آتش گرفتن هيكل ، سوخته شده بود و انجيل هم به همين صورت سندش به يك فرد منتهى مىشود و لذا قابل شك و ترديد است ، به علاوه در تورات و انجيل فعلى سخنانى يافت مىشود كه عقل سليم و فطرت انسانى هرگز چنين مطالبى را نمىپذيرد و نمىتواند آنها را به يك كتاب آسمانى منتسب بداند .
امّا اينكه بعضى از اهل تفسير مرجع ضمير در ( انّهم ) را مشركين عرب دانستهاند و گفتهاند اينها در مورد قرآن در شك بودند ، سخنى سخيف است چون قرآن بارها در برابر آنان تحدّى نموده بود و آنها از آوردن يك سوره مانند قرآن عاجز شدند ، پس به تعبير قرآن آنها هيچ ترديدى در حقانيّت قرآن نداشتند و حجّت بر آنها تمام شده بود ،
( ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ )
« 1 » ، ( اين كتاب كه هيچ ترديدى در آن نيست هدايتى براى اهل تقواست ) .
( 111 )
( وَ إِنَّ كُلًّا لَمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمالَهُمْ إِنَّهُ بِما يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ )
: ( و بدرستى پروردگارت جزاى اعمال همهء ايشان را بطور كامل مىدهد ، همانا او از اعمالى كه آنها مرتكب مىشوند باخبر است ) ، يعنى سوگند مىخورم كه پروردگارت همه اين افراد ( مشركين و اقوام سابق و يهوديان و ساير مردم ) را بطور كامل به جزاى اعمالشان مىرساند و پاداش اعمال نيك و كيفر اعمال بدشان را بدون كم و كاست مىدهد ، چون او از اعمال خير و شرّ آنها آگاهى دارد و به مقتضاى آگاهيش به زودى ميان آنان قضاوت خواهد نمود .
هامش
( 1 ) - سوره بقره ، آيه 2 .