جاودانه است كه در قيامت گريبان آنها را خواهد گرفت و هرگز از آن رهايى نخواهند داشت .
( 40 )
( حَتَّى إِذا جاءَ أَمْرُنا وَ فارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيها مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَ أَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ )
: ( تا زمانيكه امر ما آمد و تنور جوشيدن گرفت ، و آنگاه به نوح گفتيم كه از هر نر و مادّهاى يك زوج سوار كشتى كن و خانوادهات را هم سوار كن ، جز آنكه حكم هلاكتش از ناحيهء ما صادر شده و همچنين افرادى را كه ايمان آوردند نيز سوار كشتى نما ، هر چند جز اندكى از قومش همراه او ايمان نياوردند ) ، يعنى اين ماجراها ادامه داشت تا زمانيكه امر الهى فرا رسيد و عذاب بر آنها محقّق شد ، در اين زمان آب از تنور فوران كرد ، تنور يعنى محلّى كه نان را در آن مىپزند و شايد مطابق روايت منظور از آن ، تنورى باشد كه در خانهء پيرزنى بود و آب نخستين بار از آنجا جوشيدن گرفت و شايد هم جوشيدن تنور كنايه از شدّت غضب خداى متعال باشد ، به هر صورت مىفرمايد ، در آن زمان به نوح گفتيم كه از هر نوع موجودات يك جفت نر و مادّه را بر كشتى سوار كند و مؤمنان و خانوادهء خود را هم بر كشتى سوار نمايد ، جز آنكسى كه قبلا حكم الهى بر هلاكت او جارى شده ، كه مطابق آيات بعدى قرآن مراد ، همسر نوح و پسر او بودهاند كه چون افرادى كافر و غير صالح بودهاند ، خداوند حكم به هلاكت آنان رانده بود و در آخر مىفرمايد : از قوم نوح جز اندكى به وى ايمان نياوردند ، و مراد از اينكه فرمود
( ما آمَنَ مَعَهُ )
اين است كه خود نوح و مؤمنان همراه او به خداى متعال ايمان داشتند و به همين جهت هم خداوند آنها را از عذاب رهانيد .
( 41 )
( وَ قالَ ارْكَبُوا فِيها بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( و نوح فرمود : به نام خدا سوار كشتى شويد كه حركت و ايستادن آن به نام خداست ، همانا پروردگار من آمرزنده و مهربان است ) ، ( مجرا ) يعنى جريان و مسير حركت كشتى و ( مرسا ) يعنى توقّف و ايستادن كشتى ، به هر حال نوح عليه السّلام كشتى خود را به نام خدا ،