اميدوار نمودن و روشنى چشم مؤمنان و به جهت آرامش خاطر آنهاست ، خداوند در اين آيه به اولياء خود بشارتى اجمالى مىدهد ، هم در دنيا و هم در آخرت امّا ، نسبت به چگونگى آن سكوت نموده و اين مطلب خود به جذابيّت موضوع مىانجامد ، و آنگاه مىفرمايد اين بشارت قضاى حتمى الهى است كه تغيير و تبديلى در آن نيست و اين امر رستگارى و فلاحى عظيم است ، لذا اولياء خدا بايد آرامش خاطر داشته و نسبت به وعدههاى پروردگارشان رجاء واثق داشته باشند .
( 65 )
( وَ لا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ )
: ( و سخنان آنان تو را اندوهگين نسازد ، بدرستى كه عزّت و اقتدار تنها از آن خداست كه شنوا و دانا مىباشد ) ، مشركان پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم را آزار مىدادند و به ايشان دربارهء دينش طعنه مىزدند و نزد پيامبر به بتها و معبودهايشان فخر مىفروختند ، تا حدّى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم دل آزرده مىگشت ، پس خداوند در مقام تذكير و تأديب و تسليت خاطر آن جناب مىفرمايد : از سخنان اينها اندوهناك نباش ، چون خداوند با اين سخنان زشتى كه مشركين دربارهء خدا مىزنند ، هرگز شكست خورده و مغلوب نمىشود ، بلكه عزّت و اقتدار به تمامه از آن اوست و او سخن مشركين را مىشنود و به احوال پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم و نيز احوال مشركين آگاه است و بدان كه خدا اگر بخواهد با عزّت لايتناهى خود مىتواند آنان را به عذاب خود مؤاخذه كند و اگر اين امر واقع نمىشود ، براى حفظ مصالح دعوت دينى است و اين دو فراز
( إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً )
و
( هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ )
هر كدام يك علّت مستقّل و مجزا براى اندوهناك نبودن پيامبر است و به همين جهت هم اين دو جمله بدون ( واو عاطفه ) ذكر شده است .
( 66 )
( أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ وَ ما يَتَّبِعُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَكاءَ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ )
: ( آگاه باشيد ، بدرستى كه هر آنچه در آسمانها و زمين است ، ملك خداست و آنچه را مشركان از غير خدا پيروى