مقابل اين مرحله از تسليم ، ايمانى قرار دارد كه همان يقين به وجود خدا و حق اليقين به تمام چيزهايى است كه به خدا باز مىگردد و اين ايمان كاملى است كه در آن عبوديّت عبد به حدّ نهايى و تمام و كمال مىرسد و هيچ خللى در ايمانش راه نمىيابد .
آنگاه مىفرمايد : اينچنين افرادى هرگز خوف و حزنى ندارند ، چون آنها خدا را مالك على الاطلاق مىدانند و خوف هميشه در جايى است كه انسان احتمال ضررى را بدهد و حزن نيز زمانى حاصل مىشود كه انسان چيزى را كه دوست داشته باشد از دست بدهد و يا به امرى كه برايش نامطلوب است گرفتار شود و هر دوى اين موارد وقتى حاصل مىگردد كه انسان خود را مالك و محقّ نسبت به چيزى بداند ، امّا اولياء خدا چون يقين دارند كه مالك هيچ چيز نيستند و تنها خدا مالك و مدبّر عالم هستى است ، لذا هرگز دچار ترس و اندوه نمىشوند نه در دنيا و نه در آخرت ( مگر دربارهء امورى كه خداوند اراده كرده باشد ، مثل ترس از خدا يا اندوه از كرامتى كه از دست دادهاند . . . ) .
( 63 )
( الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ )
: ( همان كسانى كه ايمان آوردند و همواره پرهيزكارند ) ، در اين آيه اولياء خدا را توصيف مىكند و مىفرمايد : اولياء اللّه كسانى هستند كه مؤمن و متقّى مىباشند و ايمان دارند كه امر تنها بدست خداست و همواره ملبّس به لباس تقوى بوده و نسبت به اوامر الهى پايبند و نسبت به ترك و اجتناب از نواهى پروردگار ملتزم مىباشند و چون آنان براى غير خدا هيچ استقلالى در تأثير نمىبينند و مالكيّت و حكم را منحصر در حق سبحانه مىدانند ، در نتيجه از غير خدا نمىترسند و فقط ايمان و تقواى الهى در قلبشان وجود دارد .
( 64 )
( لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ )
: ( براى آنان هم در زندگى دنيا و هم در آخرت بشارت خواهد بود ، در كلمات خدا هيچ دگرگونى راه ندارد و اين خود رستگارى بزرگ است ) ، اين آيه جهت