كه از جهت قدر و ارزش قابل توصيف نيست و خشنودى و رضوانى غير قابل بيان و بهشتهايى كه در آنها نعمتهاى پايدار هست بشارت مىدهد .
( 22 )
( خالِدِينَ فِيها أَبَداً إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ )
: ( كه در آن بهشتها و نعمات جاودانه خواهند بود ، بدرستى كه اجر بزرگ تنها در نزد خداست ) ، در ادامهء آيه سابق كه فرمود : نعمتهاى آن بهشتها دائمى و پايدار است و هرگز زايل نمىشود ، مىفرمايد :
مؤمنان هم در آن بهشتها جاودانه خواهند بود ، نه آنكه اجل و مدّتى معيّن براى آنها باشد ، و چون مقام ، مقام تعجّب و استبعاد است كه چطور خدا چنين بشارت بىسابقهاى را كه همانندش در نعمتهاى دنيوى وجود ندارد ، به مؤمنان داده ، مىفرمايد : اجر عظيم تنها در نزد خداست .
( 23 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آباءَكُمْ وَ إِخْوانَكُمْ أَوْلِياءَ إِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْإِيمانِ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، پدران و برادرانتان را ، اگر كفر را بر ايمان ترجيح دادند به دوستى نگيريد و هر كس با آنان دوستى كند ، ايشان همان ستمكارانند ) ، در اين آيه از دوستى و ولايت كفّار نهى مىكند ، هر چند كه آن كفّار پدران يا برادران مؤمنين باشند ، و اين خطاب به صورتى است كه ولايت را منحصر و مقصور در ولايت مؤمنين مىنمايد ، و اينكه از بين روابط خويشاوندى به ذكر پدر و برادر اكتفا نمود به جهت آنست كه دوستى و تولّى شخص محبوب را وا مىدارد كه در امور دوستدارش مداخله و در بعضى شئون حياتى او تصرّف كند و به نحوى سرپرستى نمايد و به همين دليل هم مؤمنان را از ولايت كفّار نهى فرموده تا كفّار در امور داخلى مؤمنين مداخله و رخنه ننمايند ، امّا در مورد ساير قرابات مثل زن و فرزند يا خواهر ، چنين خطرى در مورد آنان مورد انتظار نيست ، چون معمولا زن و فرزند در كار پدر يا شوهر خود مداخله و سرپرستى نمىكنند .
و در آخر مىفرمايد : كسانى از مؤمنين كه دوستدار كفّار باشند همان ستمكارانند ، چون آنها نعمت هدايت را حرام كرده و با ولايت كفّار مرتكب ظلم شدهاند ، زيرا