ايشان مردمى نادان هستند ) ، يعنى اگر يكى از مشركينى كه در تحت لواء دسته بنديهاى جاهلى پناه نجسته و به اسلام روى نموده از تو پناه خواست ، او را امان ده تا كلام خدا را كه متضمن دعوت توست بشنود ، چون هدف از دعوت ، برگرداندن مردم از راه گمراهى و ضلالت به طريق رشد و هدايت است ، بنابر اين لازم است براى رسيدن به اين هدف و برداشتن پرده جهل و شرك و اتمام حجّت از هر راهى كه ممكن است ، اقدام شود و اين معنا را به آنان ابلاغ كن تا از ناحيهء تو ايمنى كاملى يافته و با خاطر آسوده نزدت حاضر شوند و اين دستور به جهت آنست كه مشركين مردمى جاهل هستند و هيچ بعيد نيست كه بعد از پى بردن به حقّ آن را بپذيرند .
امّا اگر دانستند و باز هم بر شرك خود اصرار ورزيده و تكبّر نمودند ، پس بعد از آن براى آنان امنيتّى نخواهد بود و واجب است كه زمين از لوث وجود آنان پاكيزه شود ، و اين دستورات از ناحيهء قرآن نهايت درجهء رعايت اصول فضيلت و حفظ كرامت و گسترش رحمت و شرافت انسانيّت است .
( 7 )
( كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عِنْدَ رَسُولِهِ إِلَّا الَّذِينَ عاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ فَمَا اسْتَقامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ )
:
( چگونه براى مشركين در نزد خدا و نزد رسولش عهدى باشد ؟ مگر آن مشركينى كه شما با آنان نزد مسجد الحرام عهد بستيد ، لذا تا زمانيكه بر عهد شما پايدار بودند ، شما نيز بر تعهّداتى كه به آنان سپردهايد پايبند باشيد ، بدرستى كه خداوند متقّين را دوست مىدارد ) ، استفهام ، انكارى است ، يعنى اين مشركين وفادار به عهد نيستند ، چون اعتقادى به بندگى و عبوديّت خداوند و هماهنگى با طريق الهى ندارند ، امّا بلافاصله مشركين وفادار به عهود را استثناء مىكند و مىفرمايد : به جز كسانى كه نزد مسجد الحرام با تو پيمان بستند و به آن وفادار ماندند ، پس تا زمانيكه آنها به عهدشان وفا دارند ، شما نيز به عهدشان پايدار باشيد و اين پايبندى به عهد در مقابل كسانى كه عهد شكن نبودهاند از لوازم تقواى دينى است ، به همين جهت در مقابل تعليل اين حكم مىفرمايد : خداوند