و سرپيچى نمودند و چون خداوند بىنياز از ايمان آنهاست ، لذا ستم آنها متوجّه خودشان است ، چون با استكبارشان از حق در واقع مانع از سعادت دنيوى و اخروى خودشان شدند و به خود ستم كردند ، در حالى كه خداوند بىنيازيست كه معصيت گناهكاران ضررى را متوجّه او نمىسازد « 1 » .
[ آيهء ( 171 - 161 ) ذكر برخى نافرمانيهاى بنى اسرائيل ]
( 161 )
( وَ إِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ وَ كُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ وَ قُولُوا حِطَّةٌ وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ )
: ( و زمانى كه به آنها گفته شد ، در اين قريه مسكن گزينيد و از هر جاى آن كه خواستيد بهره ببريد و بگوييد گناهان ما را فرو ريز و سجدهكنان از اين در وارد شويد تا گناهان شما را بيامرزيم و نيكوكاران را فزونى مىدهيم ) ، مقصود از ( قريه ) سرزمينى است كه در بيت المقدس واقع بوده و بنى اسرائيل مأمور به ورود به آنجا و فتح آن سرزمين و جنگيدن با اهالى آنجا يعنى ( عمالقه ) بودهاند .
و خداوند مىفرمايد : آن سرزمين بر شما مباح است و از همهء قسمتهاى آن مىتوانيد بهرهمند شويد و هنگام ورود در حال سجده و خضوع بگوييد : خدايا گناهان ما را بريز ، يعنى از خدا بخواهيد كه گناهتان را ببخشد و بپوشاند و ما به نيكوكاران افزون هم مىدهيم ، پس آنچه نيكوكار به آن مىرسد پاداشى بالاتر از نيكى خود اوست ، امّا بنى اسرائيل نافرمانى كردند و در نتيجه در ميان « تيه » به سرگردانى مبتلا شدند ، همچنانكه در سورهء مائده آيه ( 26 - 20 ) در خصوص آن توضيح داده شد .
( 162 )
( فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَظْلِمُونَ )
: ( كسانى از آنها كه ستمكار بودند سخنى غير از آنچه
هامش
( 1 ) -گر جمله كائنات كافر گردند * بر دامن كبرياش ننشيند گَرد.