و چون اينها از جواب عاجز مىشوند ، آنگاه خداوند مىفرمايد : پس ستمكارتر از شما كيست ؟ چون شما بر اساس نادانى مطلبى را به خدا نسبت مىدهيد تا مردم را گمراه كنيد و با چنين ظلمى بديهى است كه به راه خدا هدايت نمىشويد ، چون خداوند ستمكاران را هدايت نمىكند ، بعضى از مفسّران مىگويند : مراد از ( اثنين ) جفت نر و مادّه نيست ، بلكه مراد دو نوع وحشى و اهلى است .
( 145 )
( قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( بگو در احكامى كه به من وحى شده چيزى را كه خورنده بتواند بخورد ، حرام نيافتهام ، جز آنكه مردار باشد يا خون ريخته شده يا گوشت خوك كه پليد است يا فسق مىباشد يا ذبيحه غير شرعى كه نام غير خدا بر آن ياد نشده و هر كه ناچار باشد نه متجاوز و يا افراط كار در اين صورت پروردگارت آمرزنده و مهربان است ) ، معناى آيه روشن است و به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : كه بگو در احكامى كه پروردگار به من وحى كرده هيچ مادّه خوراكى كه انسان بتواند بخورد و مفيد باشد حرام نشده جز چند مورد كه شامل : مردار ، يعنى حيوانى كه بدون ذبح شرعى مرده باشد ، خون ريخته شده ، نه خونى كه همراه گوشت است و نيز گوشت خوك كه پليد و آلوده مىباشد و شيطان در آن تصرف نموده است و يا حيوانى كه به نام غير خدا ذبح شده باشد ، پس جز اين چند مورد بقيّه مواردى كه شما ادّعا مىكنيد حرام هستند ، بيهوده است و افترا مىبنديد ، امّا كسى كه ناچار شود به قدر ضرورت از اين موارد حرام بخورد و قصدش تجاوز از احكام و حدود الهى نباشد و بيشتر از حدّ نياز هم نخورد در اين صورت خداوند به او رحمت مىكند و او را مىآمرزد و گناهى متوجّه او نيست ، نظير اين احكام در آيه ( 3 ) سورهء مائده و ( 173 ) سورهء بقره گذشت .