اهل آنجا بىخبر باشند ) ، مىفرمايد : آنچه ما در مورد ارسال رسل و ابلاغ آيات و انذار از روز قيامت بيان داشتيم براى اين بود كه بدانيد سنّت الهى چنين نيست كه اهل قرى را قبل از آنكه از خواسته خود آگاه كنيم و حقيقت را به ايشان ابلاغ نمائيم و آنگاه آنها مخالفت كنند ، آنها را هلاك نموده و به غضب خود دچار سازيم .
يعنى اهل آن آباديها ، از آنچه ما از طاعت و اعمال شايسته ، از آنها مىخواستيم غافل نبودند ، بلكه به آنها آگاه شدند و آنگاه بدون اينكه مجبور به تسليم باشند و از آنها سلب قدرت شده باشد در كمال اختيار و قدرت ، خودشان راه شرك و معصيت را برگزيدند و نسبت به انبياء كافر شدند ، پس خداوند در حال غفلت آنها را هلاك نكرده تا بگويند در حق ما ظلم شده ، بلكه خداى متعال با كمال عدالت ، شقاوت در دنيا و عذاب اخروى را نصيب آنها كرده است ، پس مراد از هلاكت ساختن در اينجا عذاب دنيوى نيست و نكتهء ديگر اينكه مراد از ظلم نكردن ، عدم ظلم خداوند در حق آنهاست نه ظلم اهل قرى .
( 132 )
( وَ لِكُلٍّ دَرَجاتٌ مِمَّا عَمِلُوا وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ )
: ( و هر يك از آنها بر اساس اعمالى كه كردهاند داراى مراتبى هستند و پروردگارت از آنچه مىكنند بى خبر نيست ) ، يعنى هر كدام از دو طائفه جنّ و انس از نظر اعمال داراى درجاتى هستند ، لذا چون اعمالشان مختلف است ، اختلاف اعمال باعث اختلاف درجات صاحبان اعمال مىگردد و مسلّما خداوند از آنچه خلائق انجام مىدهند بىخبر نيست .
( 133 )
( وَ رَبُّكَ الْغَنِيُّ ذُو الرَّحْمَةِ إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَسْتَخْلِفْ مِنْ بَعْدِكُمْ ما يَشاءُ كَما أَنْشَأَكُمْ مِنْ ذُرِّيَّةِ قَوْمٍ آخَرِينَ )
: ( و پروردگار تو بىنياز و داراى رحمت است ، اگر بخواهد شما را مىبرد و بعد از شما هر كه را بخواهد جانشين شما مىكند ، چنانچه شما را از نسل قومى ديگر ايجاد كرد ) ، اين بيان براى نفى ظلم از ساحت پروردگار است ، با اين توضيح كه ظلم يعنى به كار بردن چيزى در غير موردش و يا تباه ساختن حق ، و ظلم