ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً )
« 1 » ، ( ما اين قرآن را نازل كردهايم كه براى مؤمنان شفا و رحمت است و ستمگران را جز خسارت نمىافزايد ) .
[ آيهء ( 113 - 106 ) نهى از بىاحترامى به مقدسات و اتمام حجّت با كفّار ]
( 106 )
( اتَّبِعْ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ )
: ( آن چيزهايى را كه از جانب پروردگارت به تو وحى شده پيروى كن ، هيچ معبودى جز او نيست و از مشركان روى بگردان ) ، يعنى رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم را امر مىفرمايد به اينكه آنچه را از توحيد و اصول شرايع دين كه به وى وحى شده است ، پيروى كند و كلمهء ( من ربك ) مزيد اختصاص را مىرساند بر اينكه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مورد عنايت خاصهء الهى بوده است كه ايشان را به وحى خويش اختصاص داده و به روح پيروى تأييد نموده است ، يعنى پيروى ايشان را بر مردم واجب گردانيده ، در ادامه ، ابتداء به كلمهء توحيد تصريح نموده و مىفرمايد : ( لا إله الّا هو ) و آنگاه ميفرمايد از مشركان اعراض نما ، تا دفع اين توهم را بنمايد كه اعراض پيامبر از آنها به معناى به حال خود گذاشتن ايشان و در واقع نوعى تأييد بت پرستى آنها نيست ، بلكه چون معبود يكى است ، وظيفه تو تنها تبليغ و ابلاغ رسالت است نه آنكه تو وكيل آنها باشى ، بلكه حفيظ و وكيل آنها خداست و خدا به جهت استكبارشان آنها را به حال خود گذاشته تا در همان ضلالت خود باقى بمانند .
( 107 )
( وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكُوا وَ ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ )
: ( و اگر خدا مىخواست آنها شرك نمىورزيدند و ما تو را بر آنها نگهبان است به اينكه از شرك مشركان و از اينكه زحماتش براى هدايت آنان به جايى نمىرسد ناراحت و افسرده نشود ، چون هدايت و ضلالت بدست خداست و به مشيّت او بستگى دارد و اگر اينها پيامبر را عاجز كردهاند ، هرگز نمىتوانند خدا را عاجز نموده و به تنگ
هامش
( 1 ) - سوره اسراء ، آيه 82 .