راه دين اعراض كرده و دچار سهل انگارى و لاابالىگرى مىگردد ، يعنى دين را بازيچه خود قرار مىدهد و آن را جدّى نمىگيرد و لذا به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : آنها را به وسيله قرآن تذكر و پند بده و از اينكه در اثر گناه و اعمال زشت محروم از ثواب شوند و يا سزاوار عقاب گردند ، برحذر بدار و آنها را خبر دار كن كه جز خدا هيچ يار و ياورى ندارند و براى خلاصى از عقاب ، هر فديه و عوضى هم كه بدهند از آنها پذيرفته نمىشود ، چون قيامت روز پاداش و عقاب است نه معامله و داد و ستد .
آرى اينچنين كسانى هستند كه از ثواب الهى ممنوع و محروم شدهاند و خود را دچار عقاب خداوند ساختهاند و به جرم دين كفر و لاابالىگريشان در قيامت از آبى جوشان سيراب مىشوند كه درونشان به جوشش مىافتد و اين عذاب اليم شايستهء آنهاست و هيچ گريزى از آن نخواهند داشت .
( 71 )
( قُلْ أَ نَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُنا وَ لا يَضُرُّنا وَ نُرَدُّ عَلى أَعْقابِنا بَعْدَ إِذْ هَدانَا اللَّهُ كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّياطِينُ فِي الْأَرْضِ حَيْرانَ لَهُ أَصْحابٌ يَدْعُونَهُ إِلَى الْهُدَى ائْتِنا قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى وَ أُمِرْنا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِينَ )
: ( بگو آيا غير از خدا معبودهائى را بخوانيم كه نه نفعى براى ما دارند و نه ضررى ، و آيا به كفر قبلى خود رجوع كنيم ، بعد از آنكه خدا ما را هدايت فرمود ؟ مانند كسى كه شياطين زمين او را به بيابان دورى برده باشند كه در آنجا سرگردان باشد و ياران او ، وى را به راه هدايت خود دعوت مىكنند ، اى پيامبر بگو همانا هدايت فقط هدايت خداست و نه غير آن و ما مأمور شدهايم كه تسليم پروردگار جهانيان باشيم ) ، اين آيه به نحو استفهام انكارى عليه مشركين احتجاج مىكند ، چون برگزيدن معبود چنانچه قبلا گفتيم ، يا به اميد جلب منفعت است و يا به پندار دفع ضرر و شرّ و معبودهايى كه نفع و ضررى به حال مردم ندارند و لياقت عبادت و پرستش نيز نخواهند داشت و اين عمل يعنى بازگشت به كفر قبلى در حالى كه خداوند اكنون آنها را هدايت كرده ، و اگر دوباره به كفر خود رجوع