الهى را تكذيب كردهاند و عذاب ، رساندن مجرم به كيفر اوست ، البته كيفرى كه متناسب با جرم او باشد و بديهى است كه هيچ جرمى بدون ظلم واقع نمىشود و ظلم هم هلاكت را بدنبال دارد ، پس عذاب الهى جز ستمكاران را هلاك نمىكند .
( 48 )
( وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ فَمَنْ آمَنَ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ )
: ( و ما پيامبران را جز براى بشارت و بيم دادن نفرستاديم ، پس هر كس ايمان بياورد و عمل شايسته انجام دهد نه بيمى بر ايشان هست و نه اندوهگين شوند ) ، اين آيه و آيه قبلى اين جهت را بيان مىكند كه مشركين همان ستمكارانند و به جهت همين ظلمشان به عذاب خدا هلاك مىشوند ، در اين آيه خداى متعال به پيامبر خود دستور مىدهد كه عليه مشركين اتمام حجّت نمايد و اعلام كند كه اگر عذاب خدا نازل شود جز ستمكاران هلاك نخواهند شد و آنگاه مىفرمايد : اين ماييم كه اين حجت را به تو القاء كردهايم و ماييم كه عذاب مىفرستيم و فرستادن پيامبران تنها به منظور بشارت و بيم دادن است ، پس كسانى كه در مرحلهء عقيده ، ايمان داشته و در مرحلهء عمل ، عمل صالح و شايسته انجام دهند ، حرجى بر آنان نيست و هيچ بيمى از شرّ كنونى و هيچ اندوهى از شرى كه در آينده دامنگيرشان بشود ندارند .
( 49 )
( وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ )
: ( و كسانى كه آيات ما را تكذيب كردند به سبب آن فسقى كه مرتكب شدند عذاب به آنها خواهد رسيد ) ، در ادامه مىفرمايد كسانى كه تكذيب آيات الهى را نمايند ، بايد بدانند كه به جرم فسق و خروج از روش بندگى و عبوديّت ، عذاب الهى گريبانگيرشان مىشود ، پس بايد امروز به فكر فرداى خود باشند و ببينند جزء كدام گروه هستند .
( 50 )
( قُلْ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَ لا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ