قَدِيرٌ )
: ( ملك آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست متعلق به خداست و او بر هر چيزى قادر است ) ، ( ملك ) سلطنت مخصوصه است بر همه اشياء و اثر آن نفوذ ارادهء مالك در هر تصرفى است كه بخواهد در آن بنمايد .
و ( ملك ) عبارتست از سلطنت مخصوصهاى بر نظام موجود بين اشياء ، و اثر آن عبارتست از نفوذ اراده در آنچه كه بر آن تسلط دارد ، پس ملك متعلق به فرد است و ملك متعلق به جماعت ، و چون ملك در نفوذ ارادهء فعلى مقيّد به داشتن قدرت است ، پس اگر قدرت تامّ و مطلق باشد ، ملك نيز مطلق بوده و به هيچ قيد و حالتى مقيّد نخواهد بود ، لذا در آخر مىفرمايد : او بر همه امور قادر است و با اين جمله كه دلالت بر ملك مطلق پروردگار مىكند سورهء مائده پايان مىيابد و مناسبتش هم با غرض سوره آشكار است ، زيرا غرض در اين سوره وا داشتن بندگان به عبادت و وفاى به عهد و پيمانى است كه پروردگار مالك على الاطلاق آنان از آنها گرفته است ، پس براى آنان چيزى باقى نمىماند ، جز مملوكيّت مطلق و شنيدن و اطاعت در برابر آنچه به آنان امر و نهى مىكند و همچنين وفاى به عهد و نشكستن پيمانى كه پروردگار از آنان گرفته است .