جانى بر ديگرى وارد آورده بر او وارد نمايند و قصاص بگيرند ، مگر اينكه آسيب ديده ، احسان كند و قصاص نخواهد ، در اين صورت اين عمل او كفّاره گناهانش مىشود و كسى كه مطابق آنچه خدا نازل كرده حكم نكند همانا از ستمكاران است ) ، سياق آيه دلالت دارد بر اينكه مراد از اين آيه بيان حكم قصاص در اقسام مختلف جنايت ، يعنى قتل نفس و قطع عضو و زخم وارد نمودن مىباشد ، پس حرف ( باء ) در اين آيه ( باء ) مقابله است و مىفرمايد در مقام قصاص جان در برابر جان ، چشم در برابر چشم و بينى در برابر بينى قرار مىگيرد و همچنين هر عضوى كه يك جانى از يك انسان سلب كند همان عضو از خود او گرفته مىشود .
و در ادامه مىفرمايد : اگر صاحب حق قصاص ، تصدّق كند و صرف نظر نمايد همين عمل كفّاره گناهان اوست و اگر صاحب حق قصاص ، از قصاص صرف نظر نكرد در اين صورت قاضى بايد طبق دستورى كه خدا درباره قصاص نازل كرده حكم كند و آن حاكم و قاضى كه طبق حكم خدا ، حكم نكند از ستمكاران است ، پس تعدّى و تغيير احكام خدا ظلم است و چه ظلمى از تغيير احكام خدا و حدود او بالاتر مىباشد .
( 46 )
( وَ قَفَّيْنا عَلى آثارِهِمْ بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ آتَيْناهُ الْإِنْجِيلَ فِيهِ هُدىً وَ نُورٌ وَ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ هُدىً وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ )
: ( و ما به دنبال آن پيامبران ، عيسى بن مريم را با شريعتى فرستاديم كه تصديق كنندهء شريعتى بود كه از تورات در بين يهوديان بود و به او كتاب انجيل را داديم كه در آن هدايت و نورى بود و نيز مؤيد احكام باقيماندهء تورات و هدايت و پندى براى پرهيزكاران بود ) ، ( قفّينا ) از مصدر ( تقفيه ) به معناى آن است كه چيزى را دنبال چيزى و بعد از آن قرار دهيد و ( آثار ) جمع ( اثر ) به معناى حاصل هر چيزى است كه با ديدن آن اثر پى به وجود آن چيز برده مىشود و ضمير در ( آثارهم ) به انبياء باز مىگردد ، و منظور آيه آنست كه عيسى بن مريم نيز همان راهى را رفت كه انبياء قبل از او رفتند و آن راه از