ظنّ كفايت مىكند و انسان فطرتا جلب منفعت احتمالى و دفع ضرر احتمالى را مىنمايد و نياز به علم و يقين ندارد .
[ آيهء ( 48 - 47 ) دربارهء شفاعت ]
( 47 )
( يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ )
: ( اى بنى اسرائيل به ياد آوريد نعمت مرا كه به شما انعام كردم و شما را بر عالميان برترى دادم ) ، خداوند تذكر مىدهد آنها را به نعمتها و كمالاتى كه ايشان را برترى بر عالميان داده است به اينكه بر آنان پيامبرى فرستاد و هدايتشان نمود و آنها را از مهالك بسيار نجات داد ، امّا برترى آنها به علت طولانى بودن مدّت استخلاف و رسالت براى آن قوم است ، ولى بعد از اينكه از امر پروردگار سرپيچى كردند و انبياء خود را عصيان كردند ، خداوند حكم خود را بر آنها علنى نمود و آنها را لعنت و غضب نمود و به ذلّت و مسكنت گرفتار فرمود .
( 48 )
( وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً )
: ( و بترسيد از روزى كه كسى به كار ديگرى نمىآيد و نفسى بجاى نفسى جزا داده نمىشود ) يعنى بپرهيزيد و دفع كنيد عذاب آن روزى را كه فرديّت و حساب شخصى مطرح است ، چون در پادشاهى و سلطنت دنيوى ميزان كلى براى حكم نيست و با آنكه پيامد جرم عقوبت است و ليكن چه بسا حاكم و قاضى به خاطر رحم به محكوم يا بواسطه رشوه گرفتن يا ضمانت و واسطه شدن ديگرى ، يا به واسطه كمك كردن افراد و وابستگان آن محكوم ، حكم را تبديل مىكند و آن را تغيير ميدهد و محكوم بواسطه اين وسائل از عقوبت مىرهد ، امّا در قيامت اثرى از اين اسباب دنيوى نيست ،
( وَ لا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ )
: ( و از هيچ نفسى شفاعت پذيرفته نمىشود ) خداوند آگاه مىكند ما را كه اين اسباب كه برشمرديم در دنيا كارايى دارد ، چون خدا به انسان اين قدرت و اختيار را داده است ، امّا در قيامت كه حجابهاى ذاتى از بين مىروند و همه اسباب مادّى از جانب خالق آنها از كار افتاده و معطّل