( 168 )
( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ظَلَمُوا لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيقاً )
: ( همانا كسانى كه كافر شدند و ستم نمودند ، خداوند بنا ندارد كه آنها را بيامرزد و به راهى هدايتشان كند ) ، پس كفر در ذات خود عين ظلم است ، چون هم ظلم به حق است و هم ظلم به نفس و هم ظلم به مردم چون كافر مطابق قوانين ناشى از اميال و هواهاى نفسانى خود بين مردم حكم مىراند ، پس خدا به سبب گمراهى بعيدشان و بعد از آنكه خودشان راه ضلالت را برگزيدهاند ، آنها را نه مىآمرزد و نه هدايت مىكند .
( 169 )
( إِلَّا طَرِيقَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً )
: ( جز راه جهنم كه در آن هميشه باقى مىمانند و اين كار براى خدا آسان است ) ، و راه جهنم راهى است كه به زودى بر آنها گشوده مىشود و آنها با رفتار خود در دنيا آن را برگزيدهاند و به سبب گمراهى بعديشان در جهنم جاودانه خواهند بود و خداوند خالق مبتكر و صورت دهندهاى است كه هيچ چيز در آسمان و زمين او را عاجز نمىگرداند و مسأله براى خدا ، حساب آسان و آسانتر نيست ، بلكه همه امور ( جز محالات عقلى كه خود قابليت ايجاد ندارند ) براى خداوند بسيار آسان است ، چون او جريان عالم را بر اساس نظام علّت و معلوم مىگرداند و كمتر پيش مىآيد كه سببيّت را از سببى بگيرد با آنكه او خالق و ايجاد كننده اسباب و مسببات است .
[ آيهء ( 175 - 170 ) وفاى به عهود و تشريع ولايت ]
( 170 )
( يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِنْ رَبِّكُمْ فَآمِنُوا خَيْراً لَكُمْ وَ إِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً )
: ( اى مردم اين رسول كه راه حق را برايتان آورده ، از ناحيه پروردگار آمده ، پس به او ايمان آوريد ، چون براى شما بهتر است و اگر كافر شويد ، پس همانا هر چه در آسمانها و زمين است از آن خداست و او همواره دانا و فرزانه است ) ، خطاب در اين آيه با عموم بشر است كه مىفرمايد : به رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم ايمان بياوريد ، چون برايتان خير است ، لازمهء ايمان آوردن و صفت لا ينفك ايمان خير و نيكويى است و اگر هم ايمان نياوريد و به آن