بعثت انبياء و حجتهاى ظاهر بىنياز نمىكند ، به جهت اينكه عقل قدرت تشريع ندارد ، لذا خداوند براى پيامبران قوانين و شرايعى قرار داد تا بين مردم بر طبق آنچه خدا نازل نموده ، حكم نمايند و آنها را از شرك و پيروى راه و شريعتى غير از منهج الهى باز داشته و بر حذر بدارند و خداوند قادر بر مؤاخذه بندگان بواسطهء اعمالشان مىباشد و داراى حكمت بالغه و حجّت رسا است .
( 166 )
( لكِنِ اللَّهُ يَشْهَدُ بِما أَنْزَلَ إِلَيْكَ أَنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَ الْمَلائِكَةُ يَشْهَدُونَ وَ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً )
: ( امّا خدا شهادت مىدهد به اينكه كتابى كه به تو نازل كرد به علم خود نازل كرده و ملائكه نيز شهادت مىدهند و خدا براى شهادت دادن بس است ) ، چون اهل كتاب منكر حقانيّت قرآن بودند و آن را ناشى از خيالات پيامبر يا وحى شياطين مىدانستند ، امّا خداوند شهادت مىدهد كه قرآن از جانب علم الهى صادر شده است و هيچ باطلى در آن راه ندارد و ملائكه كه واسطهء انزال هستند نيز بر اين مطلب شهادت ميدهند و شهادت خداوند به تنهايى كفايت مىكند ، چون در قرآن از همهء انس و جنّ مبارزه طلبى شده است تا اگر مىتوانند يك آيه مانند قرآن بياورند و همه آنها از اين امر عاجز شدهاند .
( 167 )
( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا ضَلالًا بَعِيداً )
: ( همانا كسانى كه كافر شدهاند و از راه خدا جلوگيرى نمودند به تحقيق در گمراهى بسيار دورى افتادهاند ) ، بعد از آنكه خداى تعالى حجّت بالغهء در رسالت پيامبر و در نزول كتاب از ناحيهء خود را ذكر كرد و بعد از آنكه فرمود : اين كتاب از سنخ همان وحى است كه به انبياء سابق مىرسيده و نيز اين كتاب مقرون به شهادت خدا و ملائكه اوست ، اينك در اين آيه ضلالت كسانى را كه به اين حجّت بالغه كفر بورزند و از آن اعراض كنند ، هر كس باشند محقّق و تثبيت نموده است و اينها از نظر فكرى و اعتقادى و رفتار در دنيا و آخرت گمراه هستند .