انبيائى از ذريّه يعقوب بودهاند و يا مراد اسباط بنى اسرائيل است و همچنين ساير پيامبران را نام مىبرد و مىفرمايد به داود زبور داديم كه زبور به معناى مكتوب است ، كه از بيان اين پيامبران غير از نوح و ابراهيم و عيسى و موسى و محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم ديگران صاحب شريعت مستقل و عالمگير نبودهاند ، يعنى اولوالعزم نمىباشند .
و خلاصهء دعوت همهء انبياء يكى است و اينها فرستادگانى از جانب خداى متعال هستند كه آمدهاند تا به بشر بفهمانند كه در برابر كارهاى نيك ثواب دارند و در برابر كارهاى زشت عقاب و خداوند آنها را فرستاده تا حجّت را بر مردم تمام كنند ، يعنى آنچه را كه عقلشان بر خوبى و بدى آنها حكم مىكند به وسيله بيانات خود و بر شمردن فوائد دنيوى و اخروى نيكىها و ضررهاى دنيوى و اخروى بدىها براى آنان اظهار نمايند تا حجّت بر مردم تكميل گردد و ديگر مردم عليه خداوند حجّت و بهانهاى نداشته باشند .
( 164 )
( وَ رُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ وَ كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً )
: ( و پيامبرانى كه قبلا سرگذشتشان را برايت گفتيم و پيامبرانى كه داستانشان را برايت نگفتهايم و از ميان آنها خدا با موسى به نحوى وصف ناشدنى سخن گفت ) پس پيامبران الهى بسيار زيادند كه بعضى از آنها را خداوند سرگذشتشان را براى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم بازگو نموده است و بعضى را بازگو نكرده و از آن ميان سرگذشت موسى عليه السّلام كه خداوند با او گفتگو نموده بسيار شنيدنى است و منظور از تكلّم نوعى ايجاد صوت و خلقى از مخلوقات است كه خداوند بوسيلهء آن با موسى تكلّم نمود و مراد از تكلّم قدرت بر ايجاد صوت است .
( 165 )
( رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ كانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً )
: ( پيامبرانى بشارت دهنده و بيم رسان ، تا مردم بعد از ارسال پيامبران حجّتى بر عليه خدا نداشته باشند و خداوند همواره غالب و درست كردار است ) ، چون عقل را به عنوان حجّت باطنى براى بشر قرار داده است ، امّا عقل به تنهايى ما را از